birmimarbirkedi

minik bir değişiklik...

2011-11-10T22:19:00.001+02:00

Sonbahar geldi geçiyor...

Günler akıp gitmiş, ben burayı pek ihmal etmişim-ettim...

Ama bu minik menekşe sonbaharın hüznünü de, ihmalkarlığımı da değiştirir belki...

böyle bir şey varmış...

2011-11-10T22:13:00.001+02:00

Follow this blog

NetworkedBlogs

Blog:

birmimarbirkedi

Topics:

Architect, Life

Follow my blog

öylesine tespitler - 3

2011-06-18T22:23:00.003+03:00

Yazmaya yazmaya çok paslandığımı belirterek, yazının da uzaklardan geldiğini, sadece "ama ben demiştim"i de desteklemek için burada yayınlamayı uygun gördüm.Tabii ki "başıma bir iş gelmeyecekse" :)

Naçizane kendimi sosyalist diye nitelendiriyorum. Anti-militarist bir insan olarak bu yazıyı yayınlamayı bir görev olarak addedim. Buyrun efendim...

'Askerlik: Her Türk erkeğinin vatan ve namus borcunu ödemesi'

'Ordu: Peygamber ocağı'

'Askerlik yapmayana kız bile vermezler'...işte tüm bu cümleler yıllardır halkın dilinde olan ve askerlik çağına gelmiş her erkeğin duyduğu cümleler.

Oysa ki işin iç yüzü hiç de dışarıdan göründüğü gibi değil! Yani hakkında kahramanlık methiyeleri düzülen, yapmayana kötü gözle bakılan, 20 yaşında çocukların davulla zurnayla yollandığı asker ocağı aslında içi boş, ucuz işçilik müessesiymiş.

Komik ve mantık dışı olaylar daha nizamiye kapısından girdiğiniz an sizi karşılar. Sizden aylar önce oraya gelmiş, çoktan sivil ve özgür hayatını unutmuş olan askerler sizinle dalga geçmeye başlarlar. İlk cümle şudur : “Biter mi?”

Oysa ki ben oraya severek, isteyerek, görev aşkıyla gitmiştim değil mi? Neden daha 5 dk. bile olmadan biteceği günü düşlemeliyim ki?

İşte bu soruların cevapları ayrıntılarda gizli, sizinle birlikte yaklaşık 200 şaşkın balıkla birlikte önünüzdeki 3 ay boyunca her gün yapacağınız gibi sıraya girersiniz. Önce kayıt sırası, bilgilerinizi sorarlar ve ilk gol burda gelir.

Nedeni sorgulanmadan okuma yazma bilmeyen bir gence, o kalabalığın içinde 'cahil' damgası vurulur. O çocuğun o andaki psikolojisini, yaşayabileceği travmayı düşünün!

Kayıt sırasında sizi sürekli uyaran usta askerler vardır.

“Oraya yaslanma.”

“Sırayı bozma!”

Yaklaşık 1 saat orada bulunduktan sora sağlık taraması için 50'şerli olarak sizi odaya alırlar. İkinci gol! “Soyunun! Sadece iç çamaşırınız kalsın!” Herkes şok olmuş vaziyette birbirinden utana sıkıla soyunur. Odanın en ucunda 4 masa, masada da konumlanmış komutanlar vardır. Masanın önüne gelirsin (yine sıra usulü) ve sana sorar “Hastalığın var mı?” Daha ağzından harf çıkmadan sağlam damgasını vururlar. İki koluna da birer iğne, check-up bitmiştir! Kimse seni dinlemez, çünkü sen değerli değilsindir. Çünkü senden binlercesi vardır ellerinin altında!

En modern hastanede bile yaptıramayacağın sağlık taramandan sonra yine seni sıraya sokarlar ve askeri kıyafetlerini almaya götürürler. O an için kıpır kıpır olur, son 1.5 saatte yaşadığın bütün saçmalıkları unutursun. Çünkü askeri kamuflajın bir çekiciliği vardır. O üniformayı giyecek olmanın heyecanı sarar seni.

Kamuflaj dağıtımı apayrı bir komedidir. Normalde 46 beden giydiğin halde sana 54 beden verirler. “Ama bu bana büyük...” dediğinde yine alay konusu olursun: “Buyrun reyonlarımız şu tarafta, üstünüze göre beden bulalım.”...ve herkes gülmeye başlar.

Sinir ve stresten Tanrı'ya yakarırsın “Lütfen beni kurtar!” diye, halbuki daha 2 saattir askersin sen kahraman milletin evladı!

YAŞ 25

2011-01-08T12:33:00.002+02:00

Doğumgünlerini hep önemserim, yalnız bu sene kendi doğumgünümü daha fazla önemsediğimi farkettim.
Tek çocuk olmama rağmen çok şımarık olmadım hiç, ama bugün en şımarık ben olacağım. Sabah işe gelirken uğradığım tekel bayiden, taksici abiye kadar her karşıma çıkana yüzümde salak bir gülümsemeyle bugün benim doğumgünüm dedim. =D
Bugün hiçbir şey benim canımı sıkmayacak, hiçbir olumsuzluk olmayacak, her ne kadar deli bir iş yoğunluğuyla ofiste çalışıyor olsamda.
Yaş ile mi alakalı yoksa benim haleti ruhiyemle mi ilgili bilmiyorum ama, hayatımda olan herkese, ucunda köşesinden bile olsa benim hayatıma dokunan tüm insanlara teşekkür ediyorum.

Yaş 25, yolun 3te1'i bitmiş... :) Kalan 3'te 2 çok daha değerli. Mütevazilik yapmayacağım, ben mutlu olmayı hakediyorum. Bu yaşıma kadar verdiğim tüm mutsuzluklardan ötürü özrümü diledim dün gece. Bundan sonra.... Dünya benim, hayat benim... Muhteşemmmbır bir hayat beni bekliyor, sevdiklerimle...

Not: Tek tek hepinizin isimlerini yazıp teşekkürümü edeceğim ama şu saat oldu hala çalışmaya başlayamadım :) birazcık bekleteceğim sizi... Şimdiden kutlayan herkese çok çok çok ama çok teşekkür ederim.

öylesine tespitler - "mecburiyetten yaşıyoruz"

2010-06-29T12:08:00.003+03:00

Geçenlerde yeni tanıştığım fakat şimdiden “sevdim ben bu adamı” dediğim bir insanla Kadıköy'de biralarımızı yudumlarken söyledik bunu. Uzun zamandır yaşamak üzerine, hayat ve hayattaki tercihlerimiz üzerine bu kadar keyifli bir sohbet yapmamıştım.

İnsanlar hep tercihler yapmak zorunda, her an, her saniye... Mevcut dünya sistemi bunu koşuyor. Ve hep “en iyi tercih”i yapmak istiyoruz. Kendimiz için iyi olanı değil de, sistemin “en iyi” gördüğüne ulaşmaya çalışıyor çoğumuz. İstemek, almak, sonra daha iyisini istemek... Amaç ve hedeflerin bile tüketilmesi söz konusu. Sadece ben bunu istiyorum diyerek adım atmak o kadar zor ki... Her seçim/tercih bir vazgeçiş çünkü. Sonuçlarını göze alabildiği kadar adım atabiliyor kişi tercihlerine doğru... İrade koymak!

Hayatımın son dönemlerinde çokça yapıyorum bunu. Ulaşmak istediğim amaçların bir parçası olmayan, olamayacak olan tercihler. Sıkışmışlık hissinden kurtulmak için mi? Zaten koşullarımın arasında beni amaçlarıma yaklaştıracak yolların karşıma çıkmaması mı? Peki bunlar vakit kaybı mı? Cevabım “hem evet, hem hayır” oluyor bu soruya. Tecrübedir nihayetinde. İyi/kötü bir değeri vardır yaşanan tercihin. Kontrol dışına çıkmadığı sürece. Bakın hala ürkek adımlarla gidiyorum. Hep ürkerek adım atıyorum-ki bunun beni güçlü tuttuğuna inanıyorum artık. Beklemediğim durumlar karşıma çıkınca çıkışa en yakın bir yerlerde durmak, çıkışımın olmasını bilmek rahatlatıyor beni. En başında “en kötü ne olabilir?” sorusunu düşünerek yapıyorum tercihlerimi ve vazgeçişlerimi. Kefeler bir dolup bir boşalıyor, hesap dökümleri de yapılıyor. Sonuç:.... İşte böyle bir laboratuvardan çıkıyor.

Evet ben mecburiyetten yaşıyorum...

"öylesine tespitler" diyalogu

2010-05-28T18:33:00.003+03:00

"O kumdan kale yapan çocuklar, biraz hayal güçlerini kullansalardı şimdiye hepsi usta heykeltraş
olurdu."

Peki neden çocuklar hayal güçlerinin peşinden gitmezler,onları olmak istemedikleri bir şeye
dönüştüren olaylar zincirinin sebepleri nelerdir?

"İçlerindeki küçük pırıltıları etrafa saçarken niye bu kadar korkak davranırlar?"

20'li yaşlarımızı yaşadığımız zamanlarda hepimizin kendimize sorduğumuz sorudur bu, ve keşkelerimiz gelir ardından,özgürlüğü hissetmek isteği...

"Büyüdükçe özgürlüğünü kaybeder insan belki de. Öğretilerden, toplum kurallarından, geleneklerden, göreneklerden, ne der etraf endişesinden kendini küçücük kutulara hapseder büyüyen insan."

Oysa ne kadar güzeldi çocukken, içinden geleni açıkça korkmadan söyleyebilmek, isteklerini,
kızgınlığını o an içinde bulunduğun ruh halini fütursuzca belli edebilmek, insanoğlunun en dürüst
olduğu anlardır çocukluğu ve büyüdükçe kaybolur bu dürüstlük açıklık, işler yolunda gitsin diye beyaz yalanlar başlar, içten içe seni kemiren bir şey vardır ' bu sen değilsin' diyen ama elinden gelen bir şey yoktur. Dünyanın dönen çarkına kapılmışsındır bir kere,evde,okulda,işte,arkadaş toplantılarında eğer karşıt bir görüş bildirirsen, bilirsin ki düzeni bozmakla suçlanacaksın, insanlar senden uzaklaşacak ve kimin kurduğu belli olmayan ve herkesi sıradan, aynı kişiler yapmaya çalışan saçma düzenin dişlilerinden biri olursun.

"Bunun adı korkudur, farklı olmaktan korkutularak büyüyen bir neslin çocuklarıyız biz. Parmakla
gösterilen ama düzenin en iyi uygulayıcısı diye parmakla gösterilen çocuklar. Farklı giyindiği,
farklı göründüğü, farklı kültüre ve fikirlere sahip olduğu, kalıba girmediği için parmakla gösterilen
çocuklar değildik."

Hatırlar mısınız ilkokul yıllarında bir arkadaşınız sırf içinden geldiği için teneffüs esnasında
bahçede sizi kovalar, siz de onu , sonra 'kurallar' dahilinde olmayan bir şeyi yaparsınız, çimlere basmak gibi, sonra öğretmeniniz sizi çağırır ve neden yaptığınızı sorar, siz de arkadaşımla
oynuyorduk, o gidince bende peşinden gittim dersiniz ve hayatınız boyunca unutmayacağınız o söz
duyulur; 'pencereden atlasa sen de mi atlayacaksın ?' Evet belki atlayacağım, çünkü o benim
arkadaşım, çünkü ben bütün öğrenciler gibi teneffüsümü top oynayarak geçirmedim, çünkü içimizden geldi ve yaptık, hepimizin önlükleri aynı,saçları aynı,beni diğer öğrenciler arasında tanımayı nasıl başaracaksınız başka türlü diye içinizden geçer yıllar sonra...

"Çocukken bile içimizden geçenleri yapamazken, büyüdüğümüz de bunun farkında varıp içimizden
geçenleri yapabilecek raddeye gelinceye kadar canı çıkar insanın. Acı çeker kendi kendine...
Sebepler, saçmalık... Sonra da en çok şu cümleyi duyarsınız bu insanlardan, içimdeki çocuk hiç
büyümedi."

İnsanların çoğu hayalindeki işi yapmaz, çünkü hayatta kalmanın tek yoludur para kazanmak, babamızdan biliriz hep eve yorgun gelir o küçük kağıt parçalarını elde edip size bakabilmek için ama mutlu değildir yüzünde görürsünüz bunu, yorgundur, bitkindir ve yetmiyordur bir şeyler eksik kalıyordur, çoğumuzun ailesinde benzer durumlar yaşanmıştır bu nedenle gençlik yıllarından itibaren başlarsınız gelecek planınızı yapmaya, anne ve babanız sizin üzerinizden rüyalarını gerçekleştirmek isterler; doktor, mühendis, avukat vb. gibi getirisi iyi meslekleri seçmeniz konusunda, içinizde bir şey düğümlenir aklınızdan geçeni söyleyemezsiniz, karşı çıkamazsınız, kazara bir kelime çıksa ağzınızdan suçlu muamelesi görürsünüz hem de en yakınlarınız tarafından,evet iyiliğinizi istiyorlardır belki ama ya sizin fikriniz? Yetişkin birinin kendi fikrini söyleyememesi ne kadar acıdır üstelik kendi yaşamı hakkında, işte o an anlarsınız çocukluk bitmiş artık istediğinizi söylemek suçtur,ayıptır...

"Hayatla mücadelenin zaten kolay olmadığı, bunun yanında bir de hayatla mücadele edebilmen için
yapmak istediklerini kazanma mücadelesi verirsin en yakınlarına karşı. Yorulursun, ama bilirsin ki
pes edersen hayatından ve hayallerinden, yaşamak istediklerinden vazgeçmiş olacaksın. Bunlar
herkesin yaşadığı hikayeler. Asıl trajikomik olan, büyüyen bu bireyin kendi çocuğuna da aynı hikayeyi yaşatacak olması. Kuşaklar arasında her zaman çatışma olur derler, gerekli midir? Madem baba-kız, anne-oğul, abla-kardeş... vs. sürekli bir mücadele verecekler birbirlerine karşı, nedir o zaman “Yaşamak” denen zırvalığın anlamı. Bu dünyaya bunlarla mücadele etmeye gelmedim, "yaşamaya geldim".

Çocukluğunu böyle yaşamış bir nesil olarak,ebeveyn olmadan hayatın neresinde olduğumuzu görmek,ilerde sahip olacağımız çocuklarımıza kesin hatlar çizmeden,katı kurallar koymadan özgürlüklerini kısıtlamadan,hatalarında onları korkutmadan aksine destek olarak ve en önemlisi onu önemseyerek isteklerine fikirlerine yeteneğine değer vererek onu bir birey olarak yetiştirirerek onlara en büyük iyiliği yapmış olacağımızı unutmamalıyız,sadece canından bir parça olduğu için onu koruman ve sevmen içgüdüsünün yanına bir de ona saygı gösterdiğini belli etmek hayallerini gerçekleştirmesinde çocuklarımıza en büyük ışık olacaktır...

New Acropolis Museum / Bernard Tschumi Architects – ArchDaily

2010-05-28T15:10:00.001+03:00

via archdaily.com

"Designed with spare horizontal lines and utmost simplicity, the Museum is deliberately non-monumental, focusing the visitor’s attention on extraordinary works of art. With the greatest possible clarity, the design translates programmatic requirements into architecture."

Posted via web from Çıkın

Evan Roth // Graffiti Analysis | EMPTY KINGDOM You are Here, We are Everywhere

2010-05-26T14:51:00.001+03:00

via emptykingdom.com

"We love us some good graffiti here at EK. Evan Roth’s brainchild, Graffiti Analysis is a project that captures the actual motions that go into creating street masterpieces and uploads them to a free and open database for posterity."

http://graffitianalysis.com adresinden programa ulaşabilirsiniz.

Posted via web from Çıkın

modern classics alphabet

2010-05-26T14:44:00.001+03:00

via 2.bp.blogspot.com

Posted via web from Çıkın

How To: Cuttin' Glass and Taking Names » Curbly | DIY Design Community « Keywords: DIY cut bottles wine bottles recycle, mid-century

2010-05-26T14:23:00.001+03:00

via curbly.com

bundan istiyoruuum ben!

Posted via web from Çıkın

Meet Meline - 3D Animated short film - http://vimeo.com/10471831

2010-05-26T11:00:00.001+03:00

via google.com.tr

“Meet Meline tells the story of a little girl whose curiosity is sparked by a mysterious creature as she plays in her grandparents’ barn.”

Created & Animated by Virginie Goyons and Sebastien Laban.
Music by Guillaume Roussel
Sound Design by Cedric Denooz

Posted via web from Çıkın

C18Architekten - 2007 Tagesbar

2010-05-25T18:33:00.001+03:00

via c18architekten.de

Posted via web from Çıkın

“Lost” Architecture | ArchDaily

2010-05-25T18:18:00.001+03:00

via archdaily.com

Lost hayranları için "Dharma Initiative - The Swan Plan"

Posted via web from Çıkın

a is for architecture » Are you being served?

2010-05-24T13:59:00.001+03:00

via ais4architecture.co.uk

"Palace, designed by Alessandro Zambelli for Seletti, is a range of modular dinnerware that can be stacked to form porcelain models of Renaissance palazzi.

Each “building” consists of six plates or bowls, which also illustrate the floorplans of the palace they belong to. The roof is a serving dish."

Posted via web from Çıkın

product design | Designcollector Network

2010-05-14T11:31:00.001+03:00

via designcollector.net

Posted via web from Çıkın

Yachting – Design

2010-05-13T14:09:00.001+03:00

via architonic.com

Posted via web from Çıkın

anıl uyanık - tecnologic

2010-05-12T13:08:00.001+03:00

Buy it, use it, break it, fix it, Trash it, change it, mail - upgrade it, Charge it, point it, zoom it, press it, Snap it, work it, quick - erase it, Write it, cut it, paste it, save it, Load it, check it, quick - rewrite it, Plug it, play it, burn it, rip it, Drag and drop it, zip - unzip it, Lock it, fill it, call it, find it, View it, code it, jam - unlock it, Surf it, scroll it, pause it, click it, Cross it, crack it, switch - update it, Name it, rate it, tune it, print it, Scan it, send it, fax - rename it, Touch it, bring it, Pay it, watch it, Turn it, leave it, start - format it.

via aniluyanik.tumblr.com

Posted via web from Çıkın

Bunalım | [Futuristika!]

2010-05-12T13:01:00.001+03:00

Bunalım

İnsan bunalımını atlattıktan sonra ya da atlatma döneminde yani yaşadıklarından etkilenmeyecek derecede rahatken, dönüp düşünüyor. Yaşadıklarına uzaktan bakıyor ve kendisine acıyor. Yaşadıklarına nasıl katlandığına şaşırıyor. Öyle şaşırıyor ve öyle acıyor ki kendisine, pişmanlık da ayrı bir acı oluyor.

Neden o bunalımı yaşadı? Bunalımın da gel-gitleri vardı. Haz ve acı birlikteydi orada. Zaten hep acı olsaydı, bu beden kaldıramazdı. O bunalımı insanın hem tini hem de bedeni istemişti. Ama insanoğlu bunalımın yalnızca haz veren yanlarını istiyordu, yaşarken. Oysa yalnızca haz ne verebilir ki insana? Gene de haz, illa da haz… Bulamadığımızda hayali cihan değer. Hayal imdada yetişiyor. Belki de bunalımın kendisi hayal… Zihinde kurulup geliştirilen ve de vakt-i zamanı geldiğinde bitirilen bir şey. Tabii bedeni de devreye sokmadan edemiyoruz, o da karışmak istiyor. Öyle ya, hazzı ya da acıyı yaşadığımızı nerden anlayacağız; kalp gümbür gümbür atmazsa, gözyaşı seller olup akmazsa…

Bunalım; hayatımızda bir boşluk, boş alan buldu mu gelip yerleşiyor. Bir bahane buluyor, bir malzeme.

İnsan duygularına kapılıp gitmek, bir hayalin peşinden sürüklenmek istiyor zaman zaman. Ne olursa, kim olursa değil ama nerdeyse öyle… İnsan bunalım yaşarken ne yaptığını, ne olduğunu anlamıyor. Bir bakıyor ki kendine yeni bir dünya kurmuş, sanal bir dünya… Onun içinde yaşıyor. Bu dünyaya hazları doldurmak kolay… Arada bir gerçeklerle karşılaşınca da acı çekiyor, hem de ne acı… Lanet ediyor hayata… Lanet ediyor dünyaya… Lanet ediyor kendi varlığına. Ama bir cendere bu, çıkmak mümkün değil…

Ta ki beden isyan edene kadar, iyi ki beden var. Sonra bunalım çatlıyor, zihinde çatlıyor. Zaten çatlaması için bir şeyler yapıyor insan, bir takım girişimler yapıyor zihin ve beden. Ve sonunda çatlatıyor bunalımı. Araftır bu, aradaki durum. Özellikle bedendeki etkiler sürüyordur hala, belki de asıl şimdi beden rahatsızdır. Gevşemeye geçmektedir çünkü. Bunalım anının koruyucu gerilimi kalmamıştır.

Zihinde çatlıyor bunalım ama daha parçalanmadı. Hala zihin hasta-sağlıklı ikileminde… İki tarafa da kayabilir. Bunalıma dönmek insanı ölesiye kaygılandırıyor. Bu yüzden de zihin tetikte… Tamamen unutmak da istemiyor bir yandan, yaşanılanları. Unutursa işe yaramayacak çekilen azap, ders çıkarılamayacak. Boşa yaşanmış olacak. Fazla hatırlanırsa, bu sefer dönmek korkusu basıyor insanı. Tekrar o acı istenmiyor bir daha.

Ama hepsi boş… Bir şekilde atlatılıyor bunalım. Hayat yeniden başlıyor, yeni bunalımlara gebe…

Bunalım gelip geçtikten sonra ya da araftayken, yaşanmış olanların acı dolu anlarından çok haz dolu anları hatırlandığında duyulan acı kelimelerle anlatılamaz. Hayaldi o hazlar ama öyle gerçekti ki… Hayalin gerçekliği gerçeğinkinden fazla sanki…

Hayalin gerçekliği gerçeğinkinden fazla sanki…

Tek başına yaşıyor insan bunalımı. En çok bunalımının nesnesine yansıtıyor, olanağı varsa (yoksa durum korkunç mu olur ya da atlatmada işe mi yarar bilinmez)… Sonuçta tek başına yaşıyor özne, bunalımını. Nesne habersizdir, haberli de olsa, o yabancıdır. O da şaşkın ama duyarsızdır çoğu kez. O ne yapsın, nesne görevini yapmaktan başka, bilmeden.

Hedef nesneye, ideale, idole ulaşmak için tüm bu olağanüstü çaba… Bu yırtan, parçalayan, hırçınlaşan, öz çıkarcı, sabırsız, deli çaba… Hep o tapılası, o ölünesi, o aşkının aşkını ‘fetiş nesne’ için… Onu ele geçirmek, kendine hapsetmek, onunla bütünleşmek için. Bunalımın çözümü, bitişi olacak belki bu birleşme.. Ama çoğu kez mümkün olmuyor, zaten mümkün olsa da sağlıkla sürecek bir şey olmaz. Aşkınlık içkinliğe dönüşmedikçe yani insan gerçeği gerçek haliyle göremedikçe, belki insan bu aşkınlığı ‘praksis’e döküp dışa vurmadıkça bunalım tam olarak aşılamıyor.

Belki de insanın gerçeğinden kaçışı bunalım. Başka bir gerçek yaşama isteği. Bu istek ne kadar güçlü olursa bunalım o kadar sarsıcı oluyor.

Aşk da bir bunalım, özellikle karşılıksız olursa… Gene, aşktan da bunalımdan da kaçış yok…

Bu yazı, Futuristika! dergisinde 28 Mayıs 2008 tarihinde, Hayat bölümünde acı, aşk, bunalım, dünya, hayal, isyan, kaçış konuları altında yayımlanmıştır. Bu yazıyı RSS 2.0 ile takip edebilir, çıktısını alabilir, Facebook, Friendfeed, http://www.futuristika.org/trend/hayat/bunalim/" title="Twitter'da paylaş" target="blank">Twitter, Del.icio.us, StumbleUpon'da paylaşabilirsiniz.

U. Sannur yazdı...
Yazarın 3 adet yazısı bulunmakta.

←

→

via futuristika.org

Posted via web from Çıkın

Eğer kelimelerle anlatabilseydin, resim yapmak için sebep kalmazdı... | [Futuristika!]

2010-05-12T10:48:00.001+03:00

via futuristika.org

"New York’lu ressam ve grafiker Edward Hopper‘ı, 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı sonrası Amerikan gerçekçiliğini yansıttığı eserlerinden aslında hepimiz tanıyoruz. Aklında soru işareti olanlar Psycho, Postman Always Rings Twice, Deep Red, The Millon Dolar Hotel, Road To Perdition, Elementarteilchen, Der Amerikanische Freund, Alice in den Stadten, The End of Violence, Blade Runner, Hard Candy, Paris Texas gibi filmleri seyretmişler ise, zihinlerinde beliren kimi karelerin Hopper’ın resimlerinden esinlenilmiş olduğuna gözü kapalı inanabilirler. “Hopper neleri resmetti?” sorusunun cevabı ise şu birkaç anahtar kelime olabilir; şehir, yalnızlık, kadın, yabancılaşma, tren, yalınlık, otel lobisi, tedirginlik, restoran/bar (diner), huzursuzluk, oda, uzaklık, güneş, boşluk, deniz feneri, dinginlik ya da kısaca tek cümleyle; bir “ışığı sonsuz bir zaman zarfında seyretme” halini.

Devamı: http://www.futuristika.org/kultura/sanat/sehre-agit/#ixzz0nhPj2JRG
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial No Derivatives

Posted via web from Çıkın

Sketchbook

2010-05-11T14:34:00.001+03:00

via beautifullife.info

Posted via web from Çıkın

Chair Garden from Nendo

2010-05-11T14:28:00.001+03:00

via beautifullife.info

Posted via web from Çıkın

Yunanistan diyor ki:

2010-05-05T14:16:00.001+03:00

via fotogaleri.ntvmsnbc.com

Posted via web from Çıkın

Sürdürülebilir bir yaşam, ne zaman? | www.sabitfikir.com

2010-04-28T16:11:00.001+03:00

Sürdürülebilir bir yaşam, ne zaman?

Mahatma Gandhi’ye Batı medeniyeti hakkında ne düşündüğünü sormuşlar, “İyi bir fikir olurdu”, demiş! Medeniyet, çok tartışmalı bir kavram elbette, Gandhi, başka medeniyetlerin, kültürlerin yaşamasına hak tanımayan, onları kurnaz bir barbarlıkla yok eden bir medeniyetin, medeniyet olamayacağını düşünüyordu, onun haksız olduğunu kim söyleyebilir... Batı medeniyeti dediğimiz şey, bugün gelinen noktada küresel şirket imparatorlukları ile bu imparatorlukların hegemonyası altında kültürlerinden, dillerinden, topraklarından, beslenme ve barınma haklarından ve hatta tohumlarından olan yoksul ve yoksun dünya halklarından mürekkep en nihayetinde. Toplumlar bu “medeniyet”in etkisi altında kaldıkça hem biyolojik hem sosyolojik olarak yeryüzündeki çeşitlilik hızla monokültüre doğru evriliyor. Ağaçları unuttuk nicedir, nehirlerin ve göllerin, okyanusların ve denizlerin sözlerine kulaklarımızı tıkadık, rüzgarları dinlemez olduk; çocuk yapmaktan korkan sözde anne ve babalar tohumların doğurganlığına bile göz dikip onları sonsuza dek kısırlaştırırken, mısır olmayan mısır, domates olmayan domatesleri yedikçe eşitlik, barış, adalet, sürdürülebilir, devamlılığı olan bir yaşam inancını da yitirdik; iyi ama ne için? Bir avuç daha beton ve artık handiyse cebimize hiç girmeyen paralar için mi? Kulağa çok saçma geliyor ama ne yazık ki bu bizim gerçeğimiz. Ve çok şükür ki, değiştirilemez, geri dönüşü olmayan bir gerçeklik değil. Çünkü, “başka bir dünya mümkün” diyenler de var aramızda, bu başka dünyaya doğru yola çıkanlar; suyu, gıdayı, yakıtı, yemi ve ilacı temin eden bir ana olarak gördükleri ormanlarını kereste şirketlerinin elinden ağaçları kucaklayarak kurtarmayı başaran “ağaçlara sarılan kadınlar” var mesela. Yeme kültürümüzü elimizden alanlara karşı İtalyan asıllı Slow Food hareketinin Toprak Ana (Terra Madre) adı altında bir araya getirdiği gıda toplulukları ile Hindistan’daki sefertası hareketinin üyeleri ve şirketlerin tekelindeki bilgi paylaşım alanlarında yazılıp çizilmeyen, göze görünmeyen daha daha niceleri var...

Vandana Shiva, işte onlardan biri, daha doğrusu “başka bir dünya mümkün” diyenler arasında en tanıdık olanlarından. Dünyaca ünlü bir çevre ve ekoloji düşünürü, araştırmacı ve aktivist Shiva’yı “Çalınmış Hasat: Küresel Gıda Soygunu” ve “Su Savaşları: Özelleştirme, Kirlenme ve Kar” adlı çalışmalarından tanıyoruz daha çok. Uluslararası Küreselleşme Forumu’nun önderlerinden biri olan ve 1993 Alternatif Nobel Ödülü sahibi yazarın Türkçeye çevrilen son çalışması ise “Yeryüzü Demokrasisi: Adalet, Barış ve Sürdürülebilirlik”.

“Yeryüzü insana değil, insan yeryüzüne aittir” *

“Yeryüzü Demokrasisi”... Ona, ideolojileri tamamen yitirdiğimiz bu çağda ortaya çıkan yeni bir ideoloji mi demeli, yoksa ideolojiler üstü yeni bir yaşam önermesi mi? Bunun yanıtını ben değil, tarih verecek elbette ya, ikinci öneri akla daha yatkın geliyor sanki. Çünkü Vandana Shiva’nın sözcülüğünü yaptığı, kuramsallaştırdığı bu yeni kavram adı üstünde sadece insana ve insan topluluklarına değil, tüm yeryüzüne dair. İnsan dışındaki her şeyin insan için yaratıldığı düşüncesini bir kenara bırakarak başlıyor yeryüzü demokrasi hareketi, bizim de yalnızca bir üyesi olduğumuz bu gezegen üzerinde yaşayan her canlıyı içine alan, gözeten ve her şey ve herkes için “sürdürülebilir” bir yaşam temeline oturan yeni bir demokrasi anlayışı oluşturmayı amaçlıyor.

Üç önerme üzerinde yükselen bir gezegen programı öneriyor bizlere Vandana Shiva: Yaşayan ekonomiler, yaşayan demokrasiler ve yaşayan kültürler. “Yeryüzünün kaynaklarının, gıda ve su ihtiyacımızı karşılama ve yeterli rızk yaratmak üzere hakkaniyetle paylaşıldığı süreçler ve uzaylar” olan yaşayan ekonomileri öncelikle bugünkü ekonomik durumumuzu, bu serbest pazar ekonomisinin dünya halkları üzerinde yarattığı tahribatı ve onun tarihsel gelişimi ile muhtemel geleceğini tartışarak ele almaya başlıyor. Şirket küreselleşmesine dair kanımızı donduracak rakamlar veriyor Shiva ve öneriyor: Küresel ekonomi, ekolojik sınırları dikkate almalı, hem doğal kaynaklar hem insanlar üzerindeki israfı azaltmak için üretimi zorunlu olarak yerelleştirmelidir. Ve yalnızca ekolojik temeller üzerine inşa edilmiş bir ekonomi, sürdürülebilirliği ve tüm insanlığın refahını temin eden, yaşayan bir ekonomi olabilir.

“Yeryüzündeki yaşamı korumak, barışı savunmak ve adaleti güçlendirmek için, temel özgürlüklerimizin iadesini talep edeceğimiz, temel haklarımızı savunacağımız ve ortak sorumluluklarımızı ve görevlerimizi yerine getireceğimiz uzaylar” olarak tanımlanan yaşayan demokrasiyi oluşturabilmek içinse tüm halkları içene alan yeni bir insan hakları gündemi oluşturmaya ihtiyacımız var Vandana Shiva’ya göre. Küreseli de, yereli de yeniden icat etmeye, serbest pazarların demokrasiyi güçlendireceği inancının artık sonsuza kadar sarsıldığını ve küresel şirketlerin serbest pazarlarının demokrasiyi yeryüzünde her düzeyde yok ettiğini nihayet anlamaya ihtiyacımız var.
Shiva, şirket küreselleşmesinin iki tür kültürel hareketi ortaya çıkardığını belirtiyor: Birincisi “kültürün aşırıcı ve dışlayıcı bir şekil alarak ‘Talibanlaşması’. İmparatorluğa karşı verilen, fakat imparatorluğun şiddetini taklit eden ataerkil, militarist bir tepki. Bir taraftan sömürgeci işgale direnirken, diğer taraftan kendi sınırları içerisinde kadınlara, azınlıklara ve öteki kültürel gruplara karşı kültürel savaş ilan ediyor.” İkincisi ise ataerkil, sömürgeci modellere gerçek anlamda alternatif sunabilen hareketler, yani “ortak, evrensel insanlığımızı ve diğer türlerle toprak, su ve hava vasıtasıyla ortaklığımızı tümüyle kucaklarken, çeşitli değerlerimizi, inançlarımızı, pratiklerimizi ve geleneklerimizi şekillendirip yaşadığımız uzaylar”, yaşayan kültürler...

Son olarak Vandana Shiva’nın dilinden düşürmediği “sürdürülebilirlik” kelimesinin önümüzdeki yıllarda en çok duyacağımız kelimelerin başında geleceği kehanetinde bulunuyorum. Zira tohumları kısırlaştırmaya, yiyeceklerin genetiğini bozup değiştirmeye, su, toprak ve hatta hava gibi enerji ve yaşam kaynaklarımızı geri dönüşümsüz bir şekilde yitirmeye bu hızla devam edersek eğer, yaşamı “sürdürebilme” çabasının, geleceğimizin -tabi eğer bir geleceğimiz varsa- temel meselesi olacağı aşikar da ondan... Sürdürülebilir bir yaşam önerilerini ciddiye almamızın zamanı geldi de geçiyor bile!

* Suguamish kabilesinin reisi Seattle’ın 1848 tarihli konuşmasından.

via sabitfikir.com

Posted via web from Çıkın

Botero'nun tombik Mona Lisa'sı

2010-04-28T13:03:00.001+03:00

İlerlemek için fotoğrafın üzerine tıklayın
geri
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
ileri>>

via radikal.com.tr

Posted via web from Çıkın

Tesisatların Efendisi

2010-04-28T11:43:00.003+03:00

“Devlet dediğin şey nedir? Büyük bir kitlenin hesabına çalışan bir hizmetçi… Kitleyi rahat ettirmek için düşünülmüş bir kolaylık. Bu elektrik ya da su tesisatından farklı bir şey değil. İnsanlara musluk suyu için yaşamalarını söylemek komik olmaz mı?”

Ayn Rand - Yaşamak İstiyorum / arka kapak yazısı

Kitabı çok sevdiğim bir arkadaşım , yurtdışına gitmeden önce bıraktı bana ve “Seveceksin eminim” dedi. Haksız da çıkmadı. Arka kapak yazısını ilk okuduğumda, mimarlık bölümünden mezun biri olarak- hala Mimar demiyorum kendime- kafamda canlanan fantastik olaylar dizisi şöyleydi;

Evimdeyim, ve evimdeki doğalgaz boruları duvarların dışından gidiyor, çoğu eski evde olduğu üzere. Bu borular canlı varlıklar olsaydı- en başında dedim size fantastik diye- yerlerinde sabitlenmiş olsalar bile onlardan korkardım sanıyorum. Düşünsenize bir, istediği zaman beni şöyle tehdit edebilirdi, “Çok konuşma bak salarım odaya gazı, mort olursun”. Ya da o gün modunda değil diye evi ısıtmadığını düşündüm. Sırf uyuzluğuna banyodayken sıcak suyu kestiğini falan hayal ettim.

-ki bunlar iyi ihtimallerdi. Ya bir de pis ve temiz su boruları canlansaydı. Bir de pencereler. Kabuslar evine dönerdi “evim güzel evim” dediğim yer. Sadece onların hayatta kalmasını sağlamam için beni hayatta bırakırlardı. Tesisat deyip geçmeyin, bu ağlar çok acımasız olabilir. Hele ki elektrik... Bir pazar sabahı uykumdan elektrik çarparak uyanıyorum ve cızırtılı mekanik bir ses şunu söylüyor “Kalk bana kahvaltı hazırla!”.

Evet mutfakta keyif yapmak için oturmuştum o gün, annemin sesiyle kendime geldim. Belki Devlet Ana da seslenir bize de kendimize gelip bu kabustan uyanırız.

Hollywood un-der-lined | ArchDaily

2010-04-26T10:04:00.001+03:00

via archdaily.com

Posted via web from cansuvardan's posterous

bukowski typographic bluebird

2010-04-22T11:03:00.001+03:00

via vimeo.com

Posted via web from cansuvardan's posterous

birmimarbirkedi

2010-04-22T10:57:00.001+03:00

via birmimarbirkedi.blogspot.com

Posted via web from cansuvardan's posterous

KINGS NORTH ALTILISI

2010-03-28T16:20:00.007+03:00

Fotoğraf, çok bilinen Hollywood filmlerinden Ocean's Eleven ya da devamı niteliğinde çekilen Ocean's Twelve tadında bir filmi anımsatabilir.

Fakat bu bir film afişi değil!...

İngiltere Kingsnorth'daki kömür santralinde Greenpeace aktivistleri tarafından 8 Ekim 2007’de, çevreci aktivistlere yakışan bir eylem gerçekleştirmişti. 6 kişiden oluşan eylemci grup, 200 metrelik bacaya tırmanarak “Gordon, bin it” (Gordon, çöpe at!) dev yazılamasını yapmayı planlıyorlardı. 30 saatlik uğraş sonunda, bacaya dev 'Gordon' yazısını yazmalarının ardından güvenlik ekiplerinin müdahalesiyle bacadan aşağıya indirildiler. Amaçları İngiltere başbakanı Gordon Brown'un dikkatini çekmekti. Fakat sürecin bundan sonra yaşanan kısmı Gordon Brown dâhil tüm dünyanın dikkatini çekti ve belki de hukuki açıdan birçok davaya teşkil edilebilecek bir dava süreci yaşanmasına neden oldu.

Küresel iklim değişikliği nedeniyle birçok kampanya çeşitli örgütler tarafından yürütülmeye devam ediyor. Kingsnorth'da yapılan eylem kömür santralinin kapatılması ve yenilerinin açılmamasına yönelikti. Eylem sonrasında-aslında sırasında demek daha doğru-tutuklanan altılı mahkemeye “suç unsuru teşkil eden eylemde bulunmak” ile yargılanmak üzere çıkarıldılar. Kingsnorth kömür santrali sahibi şirket E.ON, merkezi Almanya Düsseldorf'ta bulunan, Almanya'nın en önemli hisse senedi endeksi DAX'a dâhil olan 30 şirketten biridir. Şirket dünyanın ve özellikle de Avrupa'nın en önemli enerji sağlayıcılarından biri olarak da biliniyor. E.ON şirketi, yazılama ile verdikleri zararın bedelinin £30,000 olduğunu ve bunu karşılamaları gerektiğine dair de aktivistleri suçladı.

Davacı tarafın avukatlığını yapan John Price, 3 erkek ve 9 kadından oluşan jüriye dava ile ilgili şu açıklamada bulunmuş;

Bacaya verilen zarar meselesi tartışılamaz, ama duruşma esnasında birinci yeri teşkil eden 'zarara sebep olma'nın yasallığı ve davanın temel meselesini oluşturacak olduğudur. Davalıların hepsi küresel ısınma sebebiyle dünyaya verdiği zararı engelleyeceğine inanarak, elektrik santraline zarar vermelerini yasal açıdan hakları olarak görmekteler. Eylemciler tarafından yapılan hareketler “Yasaya uygun olmaya muktedir değil”dir. Bu bir düşünce özgürlüğü ya da yasal politik protesto davası değil, kabul edilebilir protesto sınırlarının aşıldığı bir davadır. Yasalara uygun şekilde itirazını yapabileceğin şeyler vardır fakat bir sınırı vardır. Davalıların, o bacaya zarara sebep olmaları, onların çizgiyi geçmesi demektir."

Davalılardan; bacaya tırmanan ekipteki, Huw Williams(41), Ben Stewart(34), Kevin Drake(44), Will Rose(29) ve kadın eylemci Emily Hall(34), protestoyu organize etmelerine yerden destek veren Tim Hewke(48), davacı şirket tarafından bu şekilde suçlanmıştı.

Savunmalarını o kadar gerçekçi ve başarılı bir şekilde gerçekleştirdiler ki, jüri davalıları haklı buldu. Tanık olarak çağırılan iki isimden bahsetmek istiyorum. İlki ABD'den James E.Hansen. Kendisi dünyaca ünlü bir iklimbilimci, Colombia Üniversitesi profesörü ve NASA'da çalışmalar sürdürüyor. Verdiği 14 sayfalık savunmasında özet olarak 5 başlık altında küresel iklim değişikliğinin nedenlerini jüriye anlatıyor. Tanık olarak çok doğru bir seçim diye düşünebilirsiniz, tüm gerçekliğiyle bilimadamı kimliği ile jürinin karşısına çıkarılabilecek bir insan. İkinci tanık ise, benim ve belki de davayı takip edenlerin en çok ilgisini çeken isim, Aqqaluk Lynge. Grönland'ın küçük bir kasabasında doğan gerçek bir Eskimo. Kuzey Kutbu'ndaki mütevazı hayatını ve tanıklık ettiklerini 6 sayfalık metin ile sunuyor. Daha önce su bile görmedikleri, buzullarla kaplı alanların eridiğine şahit olduklarını, küresel iklim değişikliğinin yol açtıklarını gördükleri üzerinden anlatıyor. Yerli bir Eskimo olarak sadece yaşadıklarını dile getiriyor.

İklim değişikliği nedeniyle mülke zarar vermenin yasal bir gerekçe olması üzerine görülen ilk dava idi. Artık, çevre örgütleri tarafından çokça kullanılacak, örnek teşkil eden bir dava.

Bu davayı tamamlayacak bir şekilde dünyanın bir başka noktasında gerçekleşen başka bir gelişme ise Ekvator'da yaşandı. Yapılan çevre yasası değişikliği ile Paçamama(mother earth)-yani bizim tabirimizle doğa ana- için yapılan savunmaların haklılığı üzerine bir yasa.

Yeni yasa ile “çevrenin doğal döngülerinin, işlevlerinin ve evrim süreçlerinin var olması, korunması, muhafaza edilmesi ve yenilenmesi” sağlanmasının yanı sıra, hükümetlerin “ekosistemlerin tahribatına, türlerin yok olmasına ve döngülerde kalıcı hasara neden olan aktivitelere karşı önlem almasını ve kısıtlayıcı ölçütler koymasını” emrediyor.

Tüm bu gelişmeler aslında iyi birer haber bizim için. Çünkü dünya geri dönülemeyecek noktaya o kadar yakınlaştı ki, biraz daha olanlara göz yummaya devam edilirse yaşanılacak facialardan hiçbirimiz sağ çıkamayacağız. Bırakın yeni nükleer santraller kurmayı, mevcut kömür santrallerinin bile kapatılması ve bir an önce temiz enerji sistemlerine geçilmesi gereken bir noktadayız. Tüm hükümetlerin acil olarak eyleme geçmeleri, bu sistem içinde yarattıkları ve sonuçlarına tüm dünyanın katlanacağı, dünyanın yok olmasına kadar varabilecek sonuçlar doğuran yanlışlarını geri çevirmeleri gerekiyor.

7 ilginç şey - MİM

2010-02-15T00:52:00.002+02:00

Yazmayı ve blogumu ihmal ettiğimi suratıma çarpmak için Meloş MİM'lemiş beni. Teşekkür etmeliyim ona aslında, bu mim de olmasa, yazmaya karşı sorumlu hissetmemi sağlayamayacağım demek ki! Şaka bir yana, yine çok birikti masa kenarındakiler. Önceliğimizi mim'lendiğimiz konuya verdik, başlayalım...

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 1 : İnsanlarla olan ilişkilerim çok ilginç geliyor bana. Örneğin; beni iyi tanıyan biri, kiminle ne kadar nasıl bir ilişki kuracağımı tahmin edemiyor hiç. Şaşırtıp duruyorum onları. 'Asla yapmam' dediğim şeyleri yapan insanlarla samimi dostluklar kurabiliyorum, bu insan benim ruh ikizim gibi dediklerimle ise hiç anlaşamayabiliyorum. İnsan ilişkilerim gerçekten beni bile şaşırtıyor.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 2: Yine insanlarla olan ilişkilerime dair bir gariplik yer alıyor 2 numarada. Nerede bıraktıysam iletişimi, kaldığım yerden devam etmek... Yıllarca görmemiş olayım, o ya da bu şekilde-yani iyi ya da kötü farketmez, kaldığım noktadan devam edebilirim. Ama nedense, ilginçtir bu, karşımdakiler de yadırgar bunu ve o an nötr duygular oluşur kafamda.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 3: Bukalemun gibiyim çoğu zaman. Hep kötü bir hayvan benzetmesi olarak kullanılır aslında. İkiyüzlülük, nabza göre şerbet, mavi boncuk dağıtmak, faydacılık olarak tanımlanır genellikle. Oysa ki, yeniliklere adapte olabilmek olarak algılarım bunu ve bu kadar hızlı değişen bir yaşam içerisinde pozitif bir özellik olarak görürüm. Yine etrafımdakiler yadırgarlar. Ve ben yine neden yadırgadıklarına şaşarım.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 4: Şu an okurken aklınızdan da geçirdiğinize eminim; etrafımdakilere ve insanların benimle ilgili düşüncelerine takılmış durumda olduğum... Bu da ilginç geliyor bana. Yaptıklarımın yansımalarını, hayatıma giren-çıkan ya da bir noktasında hayatıma değen herkesin düşüncesini bilmek gibi yorucu bir çabam var.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 5: Çok saçma detaylara takılabiliyorum. Örneğin; elimde bir proje var, penceresindeki yalıtım detayını düşünürüm daha en başından ama daha binanın duvarları bile yoktur, gibi... Bütünü parçalarla kurmaya çalışmak her zaman doğru olmuyor maalesef.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 6: Yaş ile mi ilgili, yaşanılanlarla mı bilemiyorum ama “neden” sorusunu çok sık kullanıyorum son zamanlarda. Halbuki bana yöneltilmesinden rahatsız olduğum bir soru kelimesidir “Neden?”.

Kendimle ilgili 7 ilginç şey – 7: Madde 4'e rağmen yalnız kalmayı çok sevmem de çok ilginç bir özellik olarak geliyor bana. Hele ki yalnızlığın beni mutlu etmesi çok ilginç...

İtiraf etmeliyim ki yazarken bunları acı çektim, üzerine fazlaca düşündürdü beni “kendimle ilgili 7 ilginç şey” konusu. Sıkça da değiştirdim aslında maddeleri, herhangi bir önem sırası yok yazdıklarımın. Maddeler içerisinde yer almayan ama tamamlayıcı olacak iki şey; mükemmelliyetçilik ve “otokontrol manyaklığı” diyerek bitsin istiyorum bu yazı.

2009'dan 2010'a...(MİM)

2009-12-31T13:25:00.003+02:00

Uzun süredir yapmadığım bir şey, bir yılın getirdiklerini, götürdüklerini düşünmek ve yazmak. 2009 getirdikleriyle kıyasladığımda benden çok fazla şey götürdü diyebilirim sanırım.

Çok fazla sahip olmadığım özgürlüğümü götürdü,

Öğrencilik hayatımı bitirdim 2009'da

Fazla gerçek ve beton gibi bir hayata geçiş yaptım

İdol sahibi olmanın ne kadar anlamsız olduğunu bizzat tecrübe ettim çünkü 'hiçbir şey ve hiç kimse göründüğü gibi değildir'i gösterdi bana 2009

İnsana olan inancımın büyük bir çoğunluğunu aldı götürdü- ki bu en büyük kaybımdır diyorum, muhtemelen de hayatım boyunca en büyük kayıplarımdan biri olarak kalacak.

Ama ben yine de şaşkınlıklarımı bir kenara bırakıp inanabileceğim insanlar olduğunu düşünmeyi tercih ediyorum, henüz başaramadım ama 2010'da becerebilirim belki bunu.

Tutarsızlık nedir gerçekten öğrendim, kendimi hep tutarsız olarak nitelendirirdim ama ben çok da tutarsız değilim diyorum artık.

2009'un büyük bir kısmını kaybettiğim ruhumu bulmak için harcadım. Bana hem ruhumu kaybettiren, hala da geri getirmeyen bir yıl oldu.

Çok sevdiğim, -pek de cesur olmayan bir kişilik olarak- uğruna herşeyi yapabileceğim insanları kaybettim- ölüm değildi bunlar, belki bu yüzden daha çok can yaktı. Ölümün bir gerçekliği ve tutarlılığı var diye düşünmüşümdür hep.

İstemeyerek de olsa hayatdaşlarımdan ayrıldım, onlar şu an yurtdışında beraberler ve kalbimin bir parçası onlarda kaldı.

Parçaladı 2009... Fazla yıkıcıydı, fazla gerçekti, fazla acımasız ve haksızdı.

Peki efendim hiç mi güzel şeyler olmadı bu 2009'da? Elbet oldu...

Diplomamı aldım ilk önce...

İlk iş tecrübelerimi yaşadım, ve bana büyük katkı sağlayan tecrübelerdi bunlar kuşkusuz.

Yeni insanlar kattım kendime, yalnız olmadığımı ve yaşadığım hayalkırıklıklarını yaşayanın ben olmadığını bana söyleyen insanlar. Çok güzel iki kadın soktu hayatıma.

Bir parça huzur verdi 2009, götüdüklerinin yanında bu kadarı az geldi ama olsun.

Değerlerimi yeniden gözden geçirmemi ve nelerin değerli olduğunu öğretti.

En önemlilerinden biri de belki, kendime olan değerimi -kendi gözümde- artırdı. Bunu sadece 2009 değil, yıkımı yapan insalar da sağlamış olabilir.

Kalemimi yeniden elime almamı sağladı, onsuz nasıl yaşayamadığımı gösterdi.

Önümde kocaman bir hayat olduğunu biliyorum artık. Hiçbir yıkımdan bu kadar fazla etkilenmeden, ayakta sağlam kalabileceğimi kanıtladım kendime 2009 sayesinde. Çok iyi bir yıl değildi, ama sadece bana kattıklarını düşünerek 2010'a girmeyi yeğliyorum.

Noel Baba'dan bir sürü de isteğim var bu sene:

Bu sene daha çok çocuk gülsün istiyorum Noel Baba, insalara onlara kim olduklarını hatırlatmanı ve birarada mutlu yaşabileceğimizi öğretmeni istiyorum. Silahsız bir dünya kur istiyorum artık. Bana dünyayı gezdir istiyorum, Viyana'dan başlayabiliriz mesela...

Noel Baba'dan istiyorum, mutluluğa ve huzura ihtiyacı olan insanlara bunları getirsin!

Umut istiyorum senden en çok Noel Baba... Sadece kendim için değil, çevremdeki herkes için de! M ile E için, maddi sıkıntılar yaşamadan, Viyanalarda güzel bir hayat kurmalarını sağlamanı istiyorum.

M için istediği adamı karşısına çıkarmanı ve hayalindeki “iş”i gerçekleştirmesini sağlamanı istiyorum.

N için kızıyla kuracağı muhteşem bir hayat ve güzel bir adam getir istiyorum Noel Baba.

İ için acı getirme istiyorum artık. Kaçmadığı bir hayat ver ona istiyorum.

O için, yeri asla doldurulamaz kaybını anlamasını ve bununla mutlu bir hayat sürdürmesini sağla istiyorum.

A ve B için hayal kırkılıkları ve ufak kavgalar yaratma istiyorum Noel Baba

C için muhteşem bir hatun ve maddi sıkıntı yaşamayacağı(çok yaşamayacağı en azından), bol bol tren seyahati ve yemekli vagonda biralar getir istiyorum.

Patronum için muhteşem işler sağla Noel Baba, biz de yolumuzu bulalım istiyorum.

Ben mi, bana da daha çok şarap, peynir, rakı, roka, helva sağla istiyorum. Golden Retriever bir köpeğim olsun istiyorum, kendime ait bahçeli ufak evimde onunla yaşayayım sitiyorum. Zeytinyağlı lezzetli yemekler getir istiyorum. Cup Griye yerken eğlenebileceğim, heyecanlı maceracı ve süprizli insanlar getir artık Noel Baba. Daha çok yer gezeyim göreyim bu sene, istiyorum!

Hepsini istiyorum Noel Baba, seneye görüşünceye kadar bunları gerçekleştir istiyorum.

Bu yazıyı okuyan herkeslerin, yeni yılı kocaman mutluluklarla geçirmesini sağla Noel Baba!

“Hurdacı” tarafından mimlenmiş olduğum yazıdır.

"O:Hakkari'de Bir Mevsim" üzerine...

2009-12-27T23:57:00.005+02:00

Gerçekle düşün ayırt edilemediği bir roman “O”. Hayat gibi... Hangisi gerçek, hangisinde beynimiz oyunlar oynuyor bize, ne kadarını ayırt edebiliyoruz? Ne zaman, nerede ve nasıl olduğumuzu bile hissedemediğimiz zamanlarımız olmuyor mu? Yabancılaştığınız, en ufak bir hayat kıpırtısına bile yabancılaştığınız zamanlar?

Kendime dedim ki:
Zorlama, zorlanma, burda bir yabancı olduğunu bil.
Bir kazazede olduğunu çıkarma aklından.
Yeni bir kazayı göze alamıyorsan eğer
önce özgürlüğünün sınırlarını çiz
ve çizdiğin bu alan içinde ilerle yalnız
kendine başka alanlar arama.

Bir denizci olduğunuzu söylerken, kendinizi dağ başlarında bulduğunuz zamanlar... Sessiz, ıssız, yalnız, anlamsız ve bir o kadar ağır. Aniden ansınan anlar kadar ağır...

Aylardan Temmuz
gene erken kalkıyorum sabahları.
Gene ilk işim, penceremi açıp gökyüzüne bakmak.
Gene sessizliği yaşıyorum
-senin sessizliğini, kendi sessizliğimi-.
Bakıyorum, güneş uçsuz bucaksız karların üstünde yansıyor.
Hiçbir iz yok, hiçbir iz yok, hiçbir iz – kurtlar inmemiş bu
gece, köpekleri salmamışlar.
Sonra, birden (ne oluyorsa, yaşamımı değiştiren ne oluyorsa,
ne olduysa, hep birden oluyor) bir atlı, karlara bata çıka ilerliyor;
bana mı geliyor, benden mi uzaklaşıyor, belli değil.
Sonra öyle bir yaklaşıyor, öyle bir yaklaşıyor ki
bakıyorum pupa yelken bir tekne bu.

İşte o zaman geçmişimi ve sende geçirdiğim günleri ansıyıp,
oturuyorum masamın başına
bir insanın başından geçenleri anlatmak için
başka insanlara.

Ankara'dan ötesine geçmiş değilim bu memleketin. O zaman nasıl, Ferit Edgü'nün Hakkari'deki Öğretmeni'nin hissettiklerini, bu kadar özümseyebildim? Onun yalnızlığı paylaşabildim ben, penceresini açıp karlarla kaplı o dağ başında, izsiz ve sessiz manzarasını gördüm onunla.

Süryaninin verdiği kitaplardan birinde şöyle bir cümle var: “İnsanoğlu kendine yetmesini bilseydi, önemli bir sorunu çözümlemiş olurdu.”
(Dilime ben çevirdim.)
Kendine yetmek... Denizciler çok iyi bilir bunu.
Çünkü yaşamışlardır bu olanaksızlığı.
Ancak bir çılgın yetebilir kendine.
Çünkü onun dünyası başkalarıyla doludur.
Duyduğu sesler, gördüğü görüntüler, insanlar, hayvanlar, sanrılar birer gerçektir onun dünyasında. Onlarla konuşur, onlarla sevişir, onlarla kavga eder.
Onlar vardır çılgının dünyasında.
Ama çıldırmayan, henüz çıldırmayan bir insan nasıl yetebilir kendine? Çılgına öykünerek mi? Kuşlarla, köpeklerle konuşarak mı? Deniz kızları yaratarak (denizdeysen eğer), dağ kızları yaratarak mı (dağ başındaysan eğer), çöl kızları yaratarak (çöldeysen eğer) mı?
Onlarla mı sevişir? Onlarla mı konuşur? Onlarla mı yazışır?
Ama çılgınlığını benimsemediyse, akıl denen o bela daha yitmediyse, sürüp gitmez bu konuşmalar, bu sevişmeler.
İletim kesilir.
Yaşam tüm çıplaklığı içinde belirir.
Tüm çıplaklığı içinde,
yani acımasız,
ve insanoğluna kendi kendine yetmeyeceğini bildirerek.
Çok şükür burda insanlar var.
Yavaş yavaş dillerinden anladığım,
yavaş yavaş dilimden anlayan.
Sonra gerçekliklerden doğan başkaldırıcı olaylar var. Saçmalıklar. Dayanılmazlıklar.
Sonra tehlikeler var. Salgın hastalık. Kapalı yollar.
Donma. Kurtlar.
Sonra, gene de / ne olursa olsun / ya da çok şükür / sözcükler var.
Kağıdın üstüne yazılıp postaya atılacak. Bir gün sahibini bulacak
ya da kara kaplı bir seyir defterine not olarak düşen avuntular.
Sonra çocuklar var.
Ne iyi ki çocuklar var.
Kimi zaman bocalıyorsam çaresizliğimden bu.
Kimi zaman, bu dağ başında, yeryüzünün ayaklarımın altında sarsıldığını ve önümde dipsiz bir kuyunun açıldığını görüyorsam, bu, biliyorum, eski günlerden kalma haftalarca, aylarca denizin ortasında yaşanlan yalnızlıkların bıraktığı, silinmeyen bir iz. Bir kalıtım.
Aşılması gereken
kolay kolay aşılamayan
derine bir ben gibi yapışmış
ve bir gece seni uykundan uyandıran
eski sesler, bir yığın sesler
çocuk viyaklamaları, kadın inildemeleri, ağlayışlar, sirenler...
dağ başında da gelip bulurlar seni.

Buldular beni

Bu kadar izsiz ve sessizlikte kendine yetebilen, çıldırsa da kendine yetmeyi becerebilen bir insan-ne de olsa eski denizci... Kendine yetmek-ne kadar ağır gelir insana bazen. Ezilir kalır tüm olanaksızlıkların altında yine de ses çıkartmaz. Çıkartsa da kimse duymaz. Çünkü bir kere kendine yetebilmiştir, bundan sonra da yetmemesi söz konusu bile değildir- gibi kocaman bir saçmalık yumağında...Korksa da susar.

Hiçbir zaman umutsuzluktan bu kadar uzak olmamıştım. Yavaş yavaş ansıyordum, denizdeyken bir fırtına patladığında (burda, bu dağ başında artık itiraf edebilirim), umutsuzluğa kapıldığım olurdu: Ya atlatamazsak? Ya kurtaramazsam gemiyi? Fırtına, günler, geceler boyu sürerse? Ya makinalar istop ederse? Ve her seferinde, kurtulduğumuza değil, batmadığımıza şaşardım. Utanmadan itiraf ediyorum bu korkuyu. İlk kez burda. Bu dağ başında. Önemli bir itiraftır bu, okuyucu, öyle okuyup geçme.
.........
Bunun için mi geldim buraya? Bunun için mi, bütün bunları bilerek mi sürdüler beni buraya? Ne farkeder, burda karların altında, orda kumların altında ya da suların altında gömülmenin?
Yoksa ölümüne bir tanık mı arıyorsun?
Hiçbir şey aramıyorum.
Yoksa yaşamına mı bir tanık arıyorsun?
Eğer öyleyse, korkma, bulunur. Her ikisi için de. Düşsel de olsa. Biri seni düşünür. Nasıl yaşadığını nasıl öldüğünü kurar, başkalarına anlatır, eğer bütün derdin buysa.
Kendi ölümümü düşünmüyorum. Ben, ölen-
Bebeleri düşünüyorsun, ama ölümü de düşünüyorsun. Ölümü düşününce de, kendi ölümünü. Madem yatıştırıcılar yatıştırmıyor, öyleyse uyarıcıları dene.
Yattığın yerden kalkıp eline kalemini alıp yaşamadan ölenleri yaz.
Hadi, madem uyku tutmuyor, yak gaz lambanı, bu kez ver gazı, sana geceler boyu yetecek kadar var gazı.
Hadi, çak kibritini, yazmak için
titrek ışığında lambanın
yazmak için
yaşamadan ölenleri
ölmekte olanları.
Hadi kalk.
Hadi yaz-
sana.

Yabancılığına, hayatının tanıksızlığına, umutsuzluğuna içerleyebildim. Neden genellikle bocaladığını, geçmişinden sadece ufak parçalarla bilgi verdiğini, çıldırmaya ne kadar yakın olduğunu ya da aslında çoktan çıldırmış fakat bunu kendinden başkasına açıkça itiraf edemeyen benliğinin yerine koydum kendimi.

Tanrım, neyi okuyacağım, neyi düşüneceğim, neyi yazacağım? Elim ayağım bağlı. Bir kez daha batıyor gemim. Daha önceki batışı ansımıyorum. Kimin suçuydu? Kötü hava koşulları mıydı? Yolumuzu mu yitirmiştik? Pusulamız mı bozuktu? Dümenci mi uyumuştu dümenin başında? Yoksa rotayı mı iyi çizemedik? Ya da doğru çizilmiş rotayı yanlış mı izledik? Yoksa rotasız mı yol alıyorduk? Yoksa haritada görülmeyen kayalara mı bindirdik? Yoksa, yoksa teknemiz mi çürüktü? Ne olursa olsun, bir gün kendimizi burda bulduk. Burda da yaşayabileceğimizi anladık(-Niçin çoğul?-Bırak yakamı okuyucu, sorular içinde boğulan bir adama sen de sorular sorma. Çünkü çoğulum şu anda. Batık geminin tüm tayfaları, o yüzlerini, o adlarını ansımadığım tayfalar da burda, ölen bebelerimle beraber uyku uyutmuyorlar bana.) Ve işte burda da, bir anda ya da yavaş yavaş biriken; sonra patlak veren fırtınayla başladı batış.
Hadi dışarı atalım kendimizi.
Dışarı attık.
(Kar. Tipi. Ayaz.)
İçeri attık.
(Sıcaklık. Tezek kokusu. Pır-pır titreyen gaz lambası.)
Neyi okumak? Neyi yazmak? Neyi söylemek? Neyi bağırmak?
.....

Çok kolay oldu benim için... Çünkü ben de o öğretmen gibi, çıldırmamak için yazıyorum, kendim için, tanıksızlığımın tanığı olsun kelimelerim diye yazıyorum.

İzin verin de çıldırayım
sizin dünyanız aklı başında insanların dünyası ise bırakın ben çıldırayım.

Yazdıkça çıldırıyor, çıldırdıkça yazıyorum. Son zamanlarda yazmak için en büyük cesareti alıyorum Edgü'nün öğretmeninden.

Ayışığında yazdığım ilk ve son mektup budur işte. Dayanamayıp yazdığım ve ilk ulakla göndereceğim mektup. Ne yaparsın, Yazmak güçsüzlük, demiş atalarımız. Lambanda gazyağın kalmasa da, kalemin kırık da olsa, bir gece(özellikle böyle bir gece) dayanamayıp yazabilirsin. Doğruları söylemek için değil. Kendi kendinnle konuşmak için. Çıldırmamak için. Karanlıkta da yazılır. El yordamıyla da yazılı. Ayışığında da. Dağ başında yaşarsan, eski bir yılın bitip bir yenisinin başladığını söylerse elindeki takvim(doğru ya da yanlış, o, takvimi düzenleyenlerin günahı) yazmak zorunluluğunu duyarsın-duyabilirsin.
Özellikle bir kazazede isen.
Özellikle senden karşılık bekleyen mektuplar birikmişse.
Özellikle henüz çıldırmamışsan.
Özellikle tiksiniyorsan yazmaktan.
Evet, özellikle-

Hadi, ne duruyorsun sevgili okuyucu
hadi yeni bir yılın eşiğinde değilsen bile
sen de sarıl kaleme.
İster başına gelenleri yazabilirsin
ister aklından geçenleri
ister düşlerine girenleri.
Ama yaz.
Çünkü her kalem yazabilir-en azından şu benim kırık kalemim kadar.

Alıntılar; O: hakkari'de bir mevsim/ Ferit EDGÜ

Aynadaki Muamma üzerine

2009-12-26T21:11:00.004+02:00

Yazılacak şeyler biriktirdim yine... Çok yoğun olmamama rağmen, yetişemiyorum bir türlü yapmak istediklerime. Hala masamda bekleyen okunacak kitaplar, dergiler, makaleler var, izlenecek filmler listesi gittikçe uzamakta ve her birinden yeni listeler çıkmakta. Aç gözlüyüm diye düşünmeye başladım artık. Şimdilik okunan üç kitaptan- aklıma getirdiklerini, kafamda durup meşgul etmemesi için- bazı şeyler döküyorum yazıya. Sevilen bir arkadaştan tavsiyeyle alınıp okunan kitaplar bunlar: Küçük Prens, Aynadaki Muamma ve O: Hakkari'de bir mevsim.

Aynadaki Muamma / Jostein GAARDER

Sofi'nin Dünyası, İskambi Kağıtlarının Esrarı, Hayat Kısa romanlarıyla Türk okurlarının yakından tanığı Norveçli yazar Jostein Gaarder bu romanıda, ölüm döşeğindeki bir kız çocuğu ile bir melek arasında geçen konuşmalarla, etten kemikten bir beden içinde bu dünyada yaşamakla, Tanrı'ya yakın olan meleklerin dünyasında yaşamak arasındaki benzerlik ve farkları ele alıyor. (arka kapak yazısı)

Aynadaki Muamma, Cecilie ile Ariel arasındaki diyalogları içeriyor. Biraz hüzünlü bir hikaye aslında, fakat kitabın ana karakteri hasta yatağında bir melekle konuşan kız çocuğu olunca ve bu konuşmalar Sofi'nin Dünyası yazarı Jostein Gaarder'ın kaleminden çıkınca, okuyucuyu enteresan düşüncelere sürükleyebiliyor. Her kitapta kendimden bir parça bulurum. Birkaç istisna hariç-örneğin Barbarları Beklerken kitabında kendimi hiçbir yere/şeye koyamadım. İhsan Oktay Anar'ın bazı kitaplarında da bu böyle. Bunu başka bir zaman incelemem gerek sanırım. Bu kitapta da kendimi bulduğum bir cümle yer alıyor;

Eğer bir şey çizecek olsam ve çizeceğim şeyin canlanacağını bilseydim, bir tek çizgi çizmezdim. Bütün renkli ve hırslı kalemlere karşı kendilerini savunamayacak bir şeye hayat vermeye hiçbir zaman cesaret etmezdim.

Neden mi? Nedeni de yine kitaptaki cümleler arasında yer alıyor;

Bizler bu dünyaya gelmiyoruz, dünya bize geliyor. Dünyaya gelmek, bütün dünyayı hediye almaya benzer.

Cecilie'nin bazı isyanlarına, Tanrı'yı sorgulayışının ne kadar içten olduğunu görünce, katılmamak işten bile değil.

Bazen Tanrı çaresizce kollarını açar ve kendine der ki: “Birinin veya diğerinin farklı olabileceğinin bilincindeyim ama olan olmuş ve ben de o kadar mükemmel değilim.”

Kitabı okuduktan sonra, istemsiz bir şekilde her gördüğüm çocuğun içinde bir Cecilie var diye düşünüyorum-düşünmek istiyorum. Hayatla bir o kadar barışık, hayata tutunan ama bir o kadar da isyankar ve sorgulayıcı. İzole bir hayat yaşayan bir kahraman Cecilie ama hep bir sokak çocuğu ruhu hissettim konuşmalarında onun. Ailesi tarafından sevilen, sarıp sarmalanan minik kızımız bu durumdan şikayetçi bir bünye çünkü. Ve şöyle diyor;

Sevilen çocukların çok ismi olmaz. Sokakta bulunan çocukların çok ismi olur; merdivenlerde bulunanların, nereden geldiklerini tam bilemediklerimizin, boşlukta gezinenlerin.

Bütün “çok isimli” çocukların, “kayıp” çocukların, “çocukluğunu yaşayamayan” çocukların, “dünyanın olmaması gerektiği haliyle karşılaşan” çocukların varlığını hatırlattı bu kitap bana. Dünyanın sahibi olması gereken tüm çocukları...

AVATAR

2009-12-18T01:40:00.004+02:00

Her Hollywood filmi yapamaz bu etkiyi. Hayatımda izlediğim en güzel filmlerden biriydi bu akşam izlediğim, belki de ilk 3D tecrübemden dolayı da etkilenmiş olabilirim.
James Cameron filmi olur da aşk olmaz mı, tabii ki vardı. Efektlerden, sinematografik açıdan, senaryo açısından eleştirilerde bulunabilecek kadar sinemadan anlayan bir insan değilim. O yüzden bu konulara hiç girmiyorum.

Dünyanın gidişatından, küresel ısınmadan, savaşlardan, insanların ne kadar birbirlerinden koptuğundan, nefret dolu yaratıklara dönüştüğünden bahsedip duruyoruz ya, işte tam da bu konuda izleyicilerin bam teline basıyor film. Tek ve en vurucu nokta belki de şuydu; "Hepimiz ödünç alınmış enerjileriz ve bir gün onları geri vereceğiz." (replik tam olarak böyle olmayabilir-henüz çok taze kafamdakiler)
Ütopyaları, fantastik kurguları olan filmleri bu yüzden seviyorum(z). Gerçekleşeceğini ummasak da hayal ettiklerimizi bize verdiği için belki de. Bağımlılık yapan. Modern insanın depresyondan/nefretten/umutsuzluktan... (vs. liste uzar gider) kaçışı haline geliyor. Bambaşka bir yerde yeni bir hayat kurgusu ilk defa kullanılmıyor elbette. Aklıma ilklerden 1818'lerde M.Shelley'nin yarattığı Frankestein geliyor örneğin.
İnsan-Yaratıcı-(ve tabii ki sonunda da) Yok Edici, döngüsünü elini attığı her alanda tamamlıyor. Kırılma noktası şurada olabilir, İnsan kendini Yaratıcı ve Her Şeyin Sahibi olarak görmeye başlamadan, (çok klişe olacak belki ama) Büyük Resmi görebilecektir. Aşık Veysel'in anlattığı Uzun İnce Yolu görebilecektir.
Kısacası; Avatar'ı izleyiniz, şiddetle tavsiye ediyorum.

Çetrefil sorulara gözüpek yanıtlar arayan Yeni Mimar'dan

2009-11-24T16:30:00.005+02:00

Mimarlık politikayla ilişkisini nasıl kurguluyor?

“ Eğer mimarsanız politikadan kaçamazsınız. Öncelikle bir bina yaparken uymanız gereken yasalar ve yönetmelikler var ki onlar politik kararlarla alınıyor. İkincisi bir kentli olarak politik söylem açısından topluma karşı sorumluluklarınız var. Bu politikacı olmanız gerektiği anlamına gelmiyor ama fikirlerinizi savunmanız ve politikaya katılmanız anlamına geliyor.

Bir sürü insan politikada söz hakkına sahip olmak için öldü, bence bu hakkı kullanmamak yazık olur. Oy kullanmak zorunda olduğunuzu söylemiyorum, oy kullanmamak da bir amaca hizmet edebilir. Kamusal alan politik bir argüman. Kamusal sorumluluk ile özel yatırımın hırsının dengelenmesi gerek.

Eğer kamusal bir yatırım yapılacaksa en az maliyetle işi tamamlamak istiyorlar, diğer yandan özel yatırımlarsa yalnızca binaların içinde çalışan ya da yaşayan kişiler göz önünde bulundurularak yapılıyor. Oysa bir mimarın o binanın yanından geçenleri de düşünme sorumluluğu var.

Kamusal mekan bir insan hakkıdır, tıpkı su gibi. Herkesin iyi bir meydana, pencerelerinden ağaçları görmeye, kapısının önündeki bankta oturmaya, üç dakikalık bir yürüyüş mesafesinde küçük de olsa bir yeşil alana ulaşmaya hakkı var. Bunlar ayrıntılarıyla planlanabilir. Bunların yalnızca mimari kararlar olduğunu düşünmüyorum, bunlar aynı zamanda politik kararlar. Yerel yöneticilerin bu konularını gündeme getirmeleri ve mimarların bu konuyu tartışmaları lazım.

Pratikte mimarların yaptıkları her şey politik. Örneğin gecekondulara bakıldığında onların çok kötü koşullarda olduğunu görürsünüz. Mimarlar olarak bizler gecekondular üzerine çalışmayız, dolayısıyla onları görmezden geliriz demenin hiçbir faydası yok. En nihayetinde o gecekondularda yaşayanlar kötü koşullardan ötürü öfkelenebilir ve o mimarların tasarladıkları binaları yakıp yıkabilir.

İster vali olarak, ister planlama departmanında çalışan bir mimar olun her durumda politik bir konumda olursunuz. Bir dergi de politik bir söylemdir, sadece içindeki güzel resimlerden ibaret değildir.

Dergi yapmak, onu okuyan insanları fikirlerin doğrultusunda yönlendirmek ya da onlara fikirlerini aktarmaktır. Yazdıklarınız her ne kadar nesnel olsa da, yazmayı seçtikleriniz dergiyi politik kılar. ”

Richard Rogers

^{XXI dergisinden alınmıştır.}

Düzen/Çember

2009-11-23T10:31:00.002+02:00

Çemberin içinde mi, dışında mıyız? Yoksa tam da üzerinde miyiz?
Düzen yada düzen dışı olmak, yada o düzenin kurucusu olmak... Kurulu düzenlerin ceza sistemleri, yürürlükteki hukukları kimler için yaratılmıştır? Kim yaratmıştır?

Günümüzdeki hukuk sistemlerinin toplumun 'tepe'sine değil de, aslında koruması gereken 'taban'a (hani halk seviyesine inilen bir gruptur ya sanki) indiriyor kılıcını. Çünkü bulunulan durumda yasa yürütücüler, 'tepe'dekilerin yürüttüğü yasadışılığı kavrayamıyor noktadalar. Kavrasalar bile ispatlayabiliyorlar mı? Egemen olanların ellerinde yasa koymak gibi bir avataj varken, 'taban'dakiler bu yasalar üzerinde söz hakkına sahip olamadığı bir sistem ağı örülmüşken, hukuk karşısında eşit oldukları nasıl savunulabilir ki.

Hukuk, düzen yasalarını tersten mekanizmalar kurarak gerçekleştirir. Yeri geldiğinde bazı mekanizmaları da duraksatır, geriye sarar, öyle değil mi? İstisnalar durumunda bunu yaptığını savunsa da 'tepe'dekiler, acaba gerçekten istisnalar mıdır hukuğun askıya alındığı durumlar? Eğer egemen, gerçekten, hukuk düzeninin, kendisine istisna durumunu belirleme ve dolayısıyla da yürürlükteki düzenin geçerliliğini askıya alma yetkisi verdiği kişi ise kendisini “aynı anda hukuk düzeninin hem dışında hem de içinde” barındırmaktadır. Hukukun geçerliliğini askıya alma konusunda yasal yetkiye sahip olmakla, kendisini yasal olarak hukukun dışında tutmaktadır. Kural koyucu özne, tanrı krallığa varan noktalara kadar götürülebilir. “hukukun dışındaki egemen olarak ben, hiçbir şeyin hukukun dışında olmadığını ilan ediyorum.” diyebilen bir zihniyetten bahsediyorum. Böyle bir zihniyetin oluşturduğu hukukta, bazı suçların üstünkörü tanımlanmış olması doğal mıdır?

Suç kavramı denildiğinde hep "alt sınıflar", "taban"da yer alan halk akla gelmektedir. Suçlu tiplemeleri hep yoksul kesimden çıkmıştır insanların gözünde. Kentin kurtarılmış bölgelerinden çıkar hep suçlular, değil mi!

Adi suçlar ile ilgili bir durumda yoldan geçen birinin bile fikri vardır-en kötü ihtimalle bir küfür savurur. Fakat sevgili kamuoyumuzun bu uyanıklığı, her konuda fikri olma durumu nedense 'tepedekiler'in suçları söz konusu olduğundaki tepkisi fazlasıyla dağınık ve anlık(en iyi ihtimalde), genellikle ise hiç yoktur. Çünkü gerçekten çarpıcı bir suç görülmüyor onların gözünde, bir anlamda kapasite aşımına uğruyor dumurları. Çünkü ekranda görmeye alıştıkları, mağdur durumda bir insan, seyirlik dramlar içeren dolandırıcılık hadiseleri, kısacası ucu direkt olarak insana dokunan bir hikaye olmuyor karşılaştıkları.

Çember çoktan çemberlikten çıkmıştır sanırım.

Okuyucuya Not: Somut örnekler vermekten bilerek kaçındım. Bazen ben bile ayrımına varamıyorum.

İnsansız ve Kimliksiz Mekanlar

2009-11-02T15:00:00.000+02:00

Kentin eskimiş ancak değerli olan sanayi alanlarını, tarihsel dokusunu, gecekondu bölgelerini, küresel finans güçlerinin yönlendirdiği bir emlak geliştirme sürecine dönüştüren projeler, kentin sorunlarını çözmekten çok artıracaktır.

0 Kentsel dönüşüm son zamanlarda karşımıza sıkça çıkan, özellikle İstanbul gibi metropolit kentlerimizde gündemin başlarında yer alan maddelerden biri haline gelmiş bulunuyor. Peki, kentsel dönüşüm nedir? Kentsel dönüşüm projelerinin amaçları nelerdir, uygulamada bu amaçların ne kadarına ulaşılır? Kentsel dönüşümlerin yol açtığı sosyal dönüşümler nasıl ve hangi sınıfların lehine işlemektedir?

Basit bir tanımlama yaparsak ‘kentsel dönüşüm’; dönüşümü söz konusu olan kentsel alanın ya da bölgenin ekonomik, sosyal, fiziksel ve çevresel olarak sorunlarını giderecek, uzun vadeli planlanması gereken, kapsamlı ve bütüncül yaklaşımlar gerektiren bir eylemdir. ‘Dönüşen’ ile ‘dönüştüren’ arasında karşılıklı etkileşimler gerektiren de bir çıkarım sağlamalıdır.

Kentlerdeki dönüşüm projeleri aslında ortaya yeni çıkmış bir olgu değildir. Türkiye için bahsedecek olursak, Cumhuriyetin ilk yıllarında özellikle ‘yeni devlet’ kavramını ön plana çıkarmak ve vurgulamak amaçlı, aslında yapısallıktan uzak kalan ve sadece biçimsel, ‘yeni devlet’ vurgusunun bir simgeselliği olarak ortaya çıkmıştır. Yaratılan yeni modern başkent bu simgeselliğin bir dışavurumudur. Fakat ‘kentsel dönüşümü’ tarih süreci içinde karşımıza çıkmış olan ve sadece fiziksel dönüşümler sağlayan kentsel yenilemelerden ayrı tutmak gerekir.

1

Kentleşmenin artması ve hızlanması, kent alanlarındaki mülkiyeti gündeme getirmesinin yanı sıra kent içindeki kapitalist üretim ilişkilerinin ve sermaye birikim çabalarının alanı haline gelmesi sözkonusu olmuştur. Bu kapsamda değerlendirecek olursak, 1950–80 yılları arasındaki hızlı kentleşme dönemi ve ardından 1980 ve sonrasında neo-liberal kentleşme dönemi olarak adlandırabileceğimiz kent politikaları varlık kazanmaya başlamıştı.

Hızlı kentleşme süreci içinde plansız, programsız ve amaçsızca elden çıkarılan devlet arazileri-yani kamuya ait kullanımı olması gereken alanlar- gelecekte devlet için büyük sermayeler olarak geri dönecektir. Fakat bu noktada ‘arazi spekülatörleri’ devreye girdiği zaman, devletin farkında olmadan(!) arazileri elden çıkardığını düşünebilmek, devlet ve spekülatörler arasındaki bağı göz ardı etmek anlamına gelecek ve fazla iyi niyetli bir bakış açısı olacaktır. Kapalı kapılar ardında oluşturulan politikalarla bu arazilerin yeni sermaye sınıfına ve devletin elitlerine geçmesi için hazır bir konumda olması sağlanmıştır.

Kırdan kente göçün artmasıyla gecekondulaşma kentlerin tarihsel sürecindeki önemli dönüm noktalarından biridir. Gecekondulaşma, hem göçmenlerin çıkarlarına uyan -ucuz bir barınma alanı- hem de devletin çıkarları nedeniyle -sanayinin gereksinimi olan ucuz işgücü sağlaması açısından- göz yumduğu bir olgu olarak, 1950’lerin ardından büyüyen kentlerde meydana çıkmıştır. Gecekondulaşmanın yanı sıra kent merkezlerinden kentin çeperlerine yaşanan göç ile merkezde yer alan arsa ve yapı değerlerinde yaşanan artışlar söz konusu olmuştur. Bunların ardından ise son olarak kentin eski yerleşim mahallelerinde ‘Kat Mülkiyeti Yasası’ ile kat artışı gözlemlenmekte ve bu da inşaat sektörünün -yine devletin işine gelen biçimde- canlanmasına yol açmıştır.

Kentlerde yaşanan bu süreci kısaca gözden geçirdikten sonra diyebiliriz ki; ‘kentsel yatırım’ önemli bir sermaye yatırımı ve sermaye döngüsü unsuru haline gelmiştir. 1970’lerden itibaren uygulanmaya başlanan neo-liberal ekonomi ve kent politikaları ile kentsel alanın pazarlanması ve serbest piyasa ekonomisine sunulması kent yönetimlerince belli sınıfların lehine bir kentsel dönüşüm sürecini başlatmıştır. Metropolitan kentlerin yönetim şekillerinin değiştirilmesi ile karşılıklı çıkar sağlan siyasi düzlemler oluşturulması söz konusudur. Emeğin ve sermayenin kent içindeki konumunun ayrıştırılması, gecekondu yerleşimlerinin zamanında göz yumulduğu halde az gelişmişliğin bir göstergesi olarak ilan edilmesi, dolaylı ya da dolaysız olarak sınıfların kentsel mekanlardaki mülkiyet haklarına müdahaleler gibi sonuçlar doğurmuştur. Emek-sermaye ilişkisi içinde kent alanındaki güvenli mülkiyet hakkı, illegal yerleşmeler, imar sorunları… gibi çeşitli bahanelerle devletin çeşitli alanlarda müdahaleleri olmuştur. Sonuçta ise kentsel arazilerin mülkiyet ve kullanım haklarının yoksul sınıftan sermaye sınıfına geçişi sağlanmıştır.

2

Kentsel dönüşüm adı altında, küresel sermayenin yönlendirdiği imar operasyonları ile kentlerimiz tehdit altındadır. Kentin eskimiş ancak değerli olan sanayi alanlarını (Galataport ve Haydarpaşa), tarihsel dokusunu, gecekondu bölgelerini, afet tehdidi de bahane edilerek küresel finans güçlerinin yönlendirdiği bir emlak geliştirme sürecine dönüştüren bu projelerin (Zeytinburnu örneği), ürettiği insansız ve kimliksiz mekanlarla, kentin sorunlarını çözmekten çok, sorunları artırdığı ya da artıracağı anlaşılmaktadır.

Kentlerde yaşanan bu deneyimlerin ardından bundan sonrası için kentsel dönüşüm adına söyleyebileceğimiz ve savunmamız gereken bazı önemli noktalar vardır.

Kentsel dönüşüm sadece piyasa dinamiklerine kesinlikle bırakılmaması gereken bir eylemdir. Özellikle yoksul sınıfın yaşadığı bölgelerde uygulanacak olan dönüşüm programlarında bölge halkının dönüşümü söz konusu olan alan ile ilgili bilgi ve değerlendirmelerine başvurulmalı -ki bu en önemli girdilerden biri olacaktır. Tümüyle gerek merkezi gerekse yerel yönetimlerin ve politika üretenlerin kararları ve yönlendirmeleriyle devam ettirilmemelidir. Yerel katılım sağlanması ve bunun desteklenmesi sosyolojik açıdan en doğru karardır. Kaynakların ve katılımın bir araya getirilip toparlanması dönüşüm sürecinin en önemli kazanımlarından biri olacaktır. Bu alanda beraber çalışmak ve işbirliğine gitmek hem toplum bireylerinin gelişimini hem de dönüştürülen alanın oluşumuna şüphesiz faydalar sağlayacaktır. Bunlardan en önemlisi ise dönüşüm ardından yaşanacak sosyal tahribatı önlemek ve dönüştürülen alanın kullanıcıların buradan yeniden göçüne neden olmamak olacaktır.

Sonuç olarak; yaşanan deneyimlerin çıkarımları ve şu anda uygulamaya sokulmaya çalışılan çeşitli kentsel dönüşüm projelerine bakarak ‘kentsel dönüşüm’ler, ne tamamen özel sektörün ne de tamamen kamunun eline bırakılmalıdır. Yaşanmakta olan problemlerin çoğu hatta neredeyse tümünün kısa vadeli, çıkar sağlayıcı, eşitlikten yoksun ve içinden çıkılamaz mülkiyet sorunları gibi yanlış politikalar sonucunda ortaya çıktığını söyleyebiliyorsak, gerçek anlamda bir dönüşüm için de devam ettirilmekte olan politikaları engellemek ve yeni perspektifler sağlamaya çalışmalıyız.

DAY DAH LIGHT

2009-11-01T01:07:00.000+02:00

muz yükleyici işçilerin şarkısı

Day-O, Banana Boat Song ya da Türkiye versiyonu, Grup Vitamin'in sözlerini değiştirerek uyarladığı ismiyle "Ellere var da bize yok mu?". Özellikle 80 kuşağına çok tanıdık gelen bir müzik ve şarkıdan bahsediyoruz. İlk bu melodiyi nereden duyduğunuzu hatırlıyor musunuz? Şimdilerin animasyon ve stop-motion tekniğiyle beyaz perdede sağlam bir yer edinmiş olan ünlü yönetmeni Tim Burton'ın 1988 yapımı filmi Beterböcek(Beetlejuice). Eve yeni taşınan aile, dostlarıyla yemek masasındayken ev sahibi kadının nasıl garip şekilde hareketlenerek masadakilerle bu şarkıyı söylediğini, filmi izleyen herkes hatırlıyor olmalı. Filmin en keyifli sahnelerinden biriydi.

Eser aslında bir Calypso, yani Afro-Karaip yerel müziklerinden, 20.yy başlarında Trinidad Tobago'dan yayılan bir müzik türü. Fakat tam olarak bir Calypso'da diyemeyiz. Şarkının orjinali Jamaikalı liman işçilerinin çalışırken söyledikleri bir yerel ezgi. Evet, şarkı aslında bir işçi şarkısı. 2.Paylaşım Savaşı'nın ardından yerel şarkı ,Irving Burgie tarafından uyarlanmış. Yerel şarkının daha yavaş bir melodiye sahip olduğunu söyleyen Burgie, bunun bir işçi şarkısı olması ve tüm gece boyunca limandaki meyveleri gemilere yüklerken söylendiği bilgisini de veriyor. Limana gemiler yanaştığında işçiler de orada hazır bulunuyorlardı. Kadın-erkek birlikte ağır muz hevenglerini başlarının üzerinde gemilere kadar taşımaktaydılar. "Lift six-foot, seven-foot, eight-foot bunch" Gecenin sonunda “tally man” olarak şarkıda da adı geçen patron gelir, her işçinin ne kadar ücret alacağını söylerdi. "Come, Mr. Tally Man, tally me banana; daylight come and me wan' go home."

1950lerden bu yana "Day-O" / "The Banana Boat Song" birçok sanatçı tarafında farklı şekillerde yorumlandı. 1952'de ilk olarak Edric Connor, (1956) Sarah Vaughan ve Tarriers, 1956 yılının müzik listelerinin ilk sırasına Harry Belafonte “Day-O” ismiyle Calypso albümünün çıkış parçası olarak yerleşti.57'de Shirley Bassey, 72'de André Van Duin... Hatta 9/11 saldırısının ardından Muppet Show'da “tally man” ve “Taliban” çağrışımı bir parodilerinde yer aldı. New York Yankee'leri ise şarkıyı bir marş olarak maçlarında söylemekteler.

Evet aslında bir işçi şarkısı!...

Day-o, day-ay-ay-o
Daylight come and he wan' go home
Day, he say day, he say day, he say day, he say day, he say
day-ay-ay-o
Daylight come and he wan' go home
Work all night on a drink a'rum
(Daylight come and he wan' go home)
Stack banana till thee morning come
(Daylight come and he wan' go home)
Come, Mr. Tally Mon, tally me banana
(Daylight come and he wan' go home)
Come, Mr. Tally Mon, tally me banana
(Daylight come and he wan' go home)
It's six foot, seven foot, eight foot, BUNCH!
(Daylight come and he wan' go home)
Six foot, seven foot, eight foot, BUNCH!
(Daylight come and he wan' go home)
Day, he say day-ay-ay-o
(Daylight come and he wan' go home)
Day, he say day, he say day, he say day,
He say day, he say day
(Daylight come and he wan' go home)
A beautiful bunch a'ripe banana
(Daylight come and he wan' go home)
Hide thee deadly black tarantula
(Daylight come and he wan' go home)
It's six foot, seven foot, eight foot, BUNCH!
(Daylight come and he wan' go home)
Six foot, seven foot, eight foot, BUNCH!
(Daylight come and he wan' go home)
Day, he say day-ay-ay-o
(Daylight come and he wan' go home)
Day, he say day, he say day, he say day,
He say day, he say day
(Daylight come and he wan' go home)
Come, Mr. Tally Mon, tally me banana
(Daylight come and he wan' go home)
Come, Mr. Tally Mon, tally me banana
(Daylight come and he wan' go home)
Day-o, day-ay-ay-o
(Daylight come and he wan' go home)
Day, he say day, he say day, he say day, he say day, he say
day-ay-ay-o
(Daylight come and he wan' go home)

2009-10-30T10:29:00.000+02:00

2010'a girerken...

2009-10-30T00:21:00.000+02:00

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkent’lerinden biri oldu. Uzun süredir afiş panolarında, reklamlarda “sahne”nin İstanbul’a ait olduğunu bağırıyorlar. Nedir bu Avrupa Kültür Başkenti ve ‘bu unvana layık olabilme’ sevdası?
Yunanlı sinema ve tiyatro oyuncusu Melina Mercouri’nin Kültür Bakanı olduğu dönemlerde ortaya atılan bir unvan “Avrupa Kültür Kenti”. 1985’te ilk Kültür Kenti olarak Atina ile başlayan yarış bir sivil toplum projesi olarak düşünülmüştü, 1999 yılından beridir de Kültür Başkenti olarak devam etmekte. Avrupa Birliği’nin seçkin 20 ülkesi tarafından oluşturulan Avrupa Komisyonu’nun bir projesidir. Ve şöyle tarif edilmiş; “Avrupa Kültür Başkenti, Avrupa’nın kültürel zenginlik ve farklılıklarını, Avrupalılar olarak bizi birbirimize bağlayan bağlarımızı gösterebilmek için altın bir fırsat. O kadar cazip bir fırsat ki, bu unvana sahip olabilmek adına Avrupa kentleri birbirleriyle kıyasıya yarışıyor.” Şu şekilde devam ediyor, “son birkaç yıldır Avrupa Komisyonu Kültür Programı olarak etkinliğin finanse edilmesine yardımcı olmaktadır, ve gelecekte de devam edecektir.”
2000 yılına ait Kültür Programı kapsamında (2000-2006), her bir Avrupa Kültür Başkenti için 500.000 Euro tahsis edilmiş. 2007’deki yeni program kapsamında ise bu rakam 1,5 milyon Euro olarak belirtiliyor. Yani ‘bizim’ İstanbul böyle büyük bir yarışın içinde, böylesine büyük paralarla finanse edilen bir etkinliğin sahnesinde yer almakta. Avrupa Komisyonu’nun desteğinin yanı sıra tabii ki özel kurum ve kuruluşları tarafından sponsorluklarla da desteklenen bir proje AKB. Kim istemez ki böylesine büyük bir “marka-kent” yaratma projesinde isminin yer almasını. Fakat teşvik için de bazı uygulamalar söz konusu tabii ki;
“6 Haziran 2008 tarihinde yürürlüğe giren 5776 sayılı “Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun” uyarınca; İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı’nın tüm proje ve etkinliklerine destek amacıyla yapılacak bağış, yardım ve sponsorluk harcamalarının tamamı; kurumların gelir vergisi beyannamesinde ayrıca gösterilmek şartıyla kurumların kazancından indirilebilecek.
Maliye Bakanlığı’nın Resmi Gazete’de yayınladığı Gelir Vergisi Genel Tebliği’ne göre 1 Ocak 2008 tarihinden itibaren İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı’na destek amaçlı harcama yapan tüm kurumlar vergi indiriminden yararlanabilecek. ”

Peki, şehirler nasıl seçiliyor ve bu unvanı kazanmayı hak(!) ediyor. Avrupa Komisyonu başvuran kentlerden bir kültür programı hazırlamasını bekliyor. Bu kültür programının olmazsa olmaz ölçütleri ise; Avrupa karakterini yansıtması ve kentte yaşayanların bu etkinliklere katılımı.

2010 yılı için İstanbul’un sahne aldığı 2 şehir daha var; Peç ve Essen. 150bin nüfusa sahip Macar Kenti Peç ve Almanya’nın Ruhr bölgesinde yarım milyon nüfuslu küçük bir kömür ve çelik kenti Essen. Bu mütevazı kentlerle aynı sahnede yer aldığı için İstanbul’un aşağılandığını düşünen bir kesimimiz, AKB projeleri kapsamında neler yapıldığının acaba gerçekten farkında mı? Yahut böyle bir fırsatın daha doğru şekilde neler yaratabileceğinin?
Proje ile ilgilenen, emek harcayan herkesin kendince projeyi haklı bulduğu yanlar var. AKB kapsamında gösterilen çabalarda muhakkak ki iyi niyetli olanları vardır. Yerel seçimlere iyice yaklaştığımız şu günlerde ve bulunduğumuz bu koşullar içinde bu iyi niyetlilik hiç kimseyi bir sonuca ulaştır(a)mayacaktır.
UNESCO’nun Dünya Kültür Mirası listesinden çıkarılma ihtimalimize karşın senelerdir bir şey yapılmazken, Recep Tayyip Erdoğan AKB projesi için İstanbul’u ‘çirkinleştiren’, tarihini ‘yok eden’ unsurları ortadan kaldırmaktan bahsediyor.
Senelerdir seçim yatırımı olarak tapularını, yol-elektrik-su altyapılarını sağladığınız gecekondu sakinleri mi çirkinleştiriyor İstanbul’u?
Yoksa Sulukule’dekiler mi? Başıbüyük’tekiler mi? Gülsuyu’ndakiler mi?
Sulukule’li çocukların geçtiğimiz Ocak ayı sonunda yıkılan atölyesi mi çirkinleştiriyor?
Reklamlarınız da Haluk Bilginer’in doyurucu sesiyle teşekkür ettiğiniz Yorgo ve Kirko’nun kardeşleri mi acaba?
Hrant’ın kardeşleri kirlettiği için mi temizlendi Agos’un önündeki kaldırım?
Kültür Başkenti’nin kaç kilisesi kullanılabilir durumda?
Kullanılabilir halde olanlara kaç inanan gidebiliyor özgürce?
Eski İSO Başkanı, BEMKA A.Ş. ortaklarından ve Türkiye Genç İşadamları Derneği Kurucusu Hüsamettin Kavi İstanbul’da yaratılacak ‘Kültür Endüstrisi’nden bahsederken pek umutlu gözüküyor. Kültür Bakanı Ertuğrul Günay da, ‘sanat disipliniyle’ İstanbulluyu buluşturacağı için heyecanlı. Tuzla’da Taşınabilir Sanat adıyla gerçekleştirilen bir AKB projesinde; “Sergide eserleri bulunan sanatçıları ve ziyaretçileri eş zamanlı olarak kapsayan, “Hakkımda ne biliyorsun?” sorusunun, yaşanılan coğrafyayı anlamak ve bu coğrafyada etkileşim kurmak için bir fırsat olarak değerlendirilmesi hedefleniyor.”
Etkileşim kurmak isteyenleri filikalardan birine koyup deneme yapabilirsiniz, bakalım kaç kişi alıyormuş?
Ya da “Ağır ve Tehlikeli İş Kolu Yönetmeliği”nin uygulanmadığını tersanelerde işçilerle bir arada yaşayarak, aralarından arkadaşlarının ölerek nasıl eksildiğinin etkileşimini de kurabilirsiniz. Yok pahasına insan dışı koşullarda, sendikasız, sigortasız nasıl çalıştığını öğrenebilirsiniz!
Diğer bir muhteşem AKB kültür-sanat projesine göz atalım; İstanbul’da yaşıyor ve çalışıyor.
“AB ülkelerinden görsel sanatlar alanında büyük projelere imza atmış, evrensel sanata ivme kazandırmış 10 sanatçı İstanbul’a davet edilecek, İstanbul’da yaşama / çalışma/ üretim olanakları ile genç kuşaktan yerel sanatçılarla atölye çalışması ve üretim yapmaları sağlanacaktır.”
Nazım’a iade-i itibar kazandırdılar(!) ölümünden 46 yıl sonra, Ahmet Kaya’yı memleketinden eden, şimdilerde Şivan Perwer’in ülkeye girişinde sorun çıkarmayanlar, aslında sanatçılara ne kadar da çok değer veriyormuş değil mi?

Barış isteyen, barış için alanlarda mitinglere izin verilmeyen İstanbul’un Brüksel’de AKB kapsamında 3 Aralık tarihinde gerçekleşen Barış Konseri’nin çağrısı Conrad Otel’de yapılmıştı. Çağrı kim için barış, ne için barış istendiğini çok güzel açıklıyor sanırım.

“Kültür” kavramının içinin bu kadar boşaltıldığı, gerçekleştirilen eylemlerin turistik birer hizmet aracına dönüşmesi, finans ve ekonominin kalbi olma çabasıyla yürütülen neoliberal politikalar silsilesine dönüşen AKB projeleri, Kentsel Dönüşüm uygulamalarının bir aracı haline gelmiştir. “yeni bir yönetişim modeli” şiarıyla yürütülen etkinlikler ve eylemlerde sivil bir kuruluş yada toplumu tüm kesimleriyle dahil olabildiği bir uygulama görünmemekte.

Peki az önce bahsettiğimiz Peç ve Essen ne yapıyor 2010 AKB için?
Peç, “Kamusal Alan” belgisi ile yola çıkmış. Kamusal Alan Dönüşümleri için belirlediği kriterler ise şöyle;
- trafiği azaltmak
- yaya ve bisiklet trafiğini düzenlemek
- eski ve yeni kent yaşamını birbiri içinde uygun etkinlik anları oluşturmak
- yeşil alanları artırmak
Essen ise, Batı Almanya’da yer alan Ruhr bölgesinde çocuklar için aktivite alanları yaratıyor AKB kapsamında.

İstanbul AKB adına yapılan ve gerçekleştiren her şeyin bu kente eklektik olması, ayrıca gelinen bu noktadan sonrada bir şeylerin düzelebileceğini düşünmek fazlasıyla iyi niyetlilik olurdu. Aradaki anlayış farkını daha fazla açıklamaya gerek yoktur sanıyorum. Kentin ve kentlinin yararına olması gereken bir AB uygulaması ancak bu kadar başarısızlıkla yürütülebilirdi. Ortaçağ’da kölelikten kurtulmaya çalışan halk için kentler, kişisel özgürlüğün arttığı yerlerdi, bir kaçıştı. 1 yıl 1 gün kentte yaşayan herkes ‘kentli’ sayılıyordu. Anlaşılan biz hala bu Ortaçağ zihniyetinden kurtulabilmiş değiliz.

2009-10-28T12:47:00.000+02:00

Küçük Balık bir sabah erkenden, daha güneş doğmadan annesini uyandırdı:
- Anneciğim, seninle biraz konuşmak istiyorum.
Annesi uykulu uykulu:
- Yavrucuğum, bula bula bu vakti mi buldun? Daha sonra konuşsak olmaz mı? İstersen gezintiye çıkalım ha, ne dersin?
- Hayır anneciğim, artık dolaşamıyorum. Buradan gitmeliyim.
- Mutlaka gitmen mi gerekiyor?
- Evet anneciğim, gitmeliyim.
- Ama, sabahın köründe nereye gideceksin?
- Irmağın nereye kadar gittiğini görmek istiyorum. Biliyor musun anneciğim, aylardır bu ırmağın sonu neresi diye düşünüp duruyorum. Ama hâlâ işin içinden çıkamadım. Dün geceden beri gözüme uyku girmedi. Nihayet, gidip ırmağın sonunu bulmaya karar verdim. Başka yerlerde neler olup bittiğini bilmek istiyorum.
Annesi gülerek:
- Ben de çocukken çok düşünürdüm böyle şeyleri. Yavrucuğum, ırmağın başı, sonu olmaz ki. İşte hepsi bu kadar. Irmak hep akar durur ve hiçbir yere de varmaz.
- Ama anneciğim, her şeyin bir sonu olmaz mı? Gece sona erer, gündüz sona erer, ay öyle, yıl öyle...
Annesi sözünü kesti:
- Böyle büyük lafları bırak bir yana; kalk, dolaşmaya çıkalım. Şimdi laf değil, gezinti zamanı!
- Hayır anneciğim. Ben böyle gezmelerden bıktım artık. Yola düşüp gitmek, başka yerlerde neler olup bittiğini öğrenmek istiyorum. Bu lafları bana birinin öğrettiğini düşünüyorsun ama bilmeni isterim ki çoktandır düşünüyordum ben bunları. Elbette ondan bundan da çok şey öğrendim. Örneğin şunu anladım: Balıkların çoğu yaşlandıkları zaman ömürlerini boşu boşuna geçirdiklerinden yakınırlar. Sürekli sızlanır, lanet okur, her şeyden şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret; yoksa dünyada başka şekilde yaşamak da mümkün mü?

birarada ama yalnız

2009-10-24T11:17:00.001+03:00

Zygmunt Bauman'ın Küreselleşme:toplumsal sonuçları kitabı elime dolandı bir kaç gündür.
Bir bölümde kitapta anlatılanlardan bahsetmek istedim.
Yerellik ve küresselleşme çağında yerel kalmaya çalışmanın-çalışmasa dahi yerel kalmanın- oluşturduğu sonuçlardan bahsetmiş Bauman. Aslında bu günümüzde ortaya çıkmış bir durumda değildir hani. Zamanında toprak ağalarının yahut derebeylerinin de yaptığı şeydir bir yerde. Üretimin sahibi olan, daha doğrusu üretimin getirisinin sahibi olan insan üretim olan yere bağlı değildir. Günümüzde bu daha sık karşılaşabileceğimiz bir durum. Şirket patronu bir yere bağlı değildir. Ulaşım araçlarının artması ile, hız faktörünün de önemli bir etken olduğunu hesaba katarsak, hareket halinde ve biryere bağlı/bağımlı olmayan bireylerden oluşan bir toplum ortaya çıkmaktadır(hatta çıkmıştır).
Maalesef ki günümüzde yerel kalan kaybediyor-kaybettiriliyor. Eskiden birarada bulunan, aynı yerelin yaşayanları, yaşadıkları yerelin yanısıra daha birçok paylaşım sahibi olurlardı. mahalle kahveleri, çeşme başları... dersem ne demek istediğim daha iyi anlaşılacaktır sanıyorum. Bu bakış açısı ve düşünceyle bir de yukarıdaki fotoğrafa bakınca neler geliyor aklınıza? Alışveriş merkezleri, gün içinde birçok kişinin belirli süreler içinde de olsa yerel anlamda paylaştığı mekanlar. Fakat kaç kişi duydunuz şöyle bir cümleyi söyleyen: "Geçen gün Cevahir'de biriyle tanıştım." Mümkün müdür? AVM ruhuna aykırı bir kere, çünkü mekanın işleyişi insan paylaşımına yönelik oluşturulmamıştır. İnsanlar birbirinin yüzüne bile bakmaz çoğu zaman. Yüzlerce, binlerce insan sadece ürünlere ve camekanlara odaklanmıştır. Birarada ama yalnız!

kitap tanıtımından bir paragrafı paylaşıp, kitabı okumanızı da önererek sonlandırmış olayım;

Bauman'a göre, küreselleşen güçlülerin saltanat günlerini yaşıyoruz, bunun bedelini de yerelliğe çakılıp kalmış zayıflar ödüyor. Hayat toprağa, yerele bağlı olmayı sürdürüyor; oysa güç artık yurtsuz ve ne emekçilere, gençlere, muhtaçlara ne de gelecek nesillere karşı sorumluluk duyuyor. Küreselleşme bu dengesizlik üzerinde duruyor. Yereller dağarlarında ırk, millet, etnik köken, sınıf gibi ne varsa kullanarak yeni bir "biz" duygusu yaratmaya çalışırken, artık yoksullara ihtiyaç duymayan küreseller onların içlerine kapanmalarını körüklüyor. Batı, bir zamanlar dünyayı aydınlatmak ve kendisine benzetmek için harcadığı çabayı şimdi herkesin olduğu yerde ve olduğu gibi kalması için harcıyor.

Herkese iyi haftasonları ve AVM'siz günler diliyorum! :)

KAYIP ÇOCUK

2009-10-21T17:08:00.000+03:00

Birden işitilmez olsun ayak seslerim;
Gölgem bir başka sokağa sapıversin;
Unutayım bir anda her şeyi,
Nerde oturduğumu,
Bir tuhaf adem olduğumu Can adında.
Aklım arayadursun başka kapılarda kısmetimi,
Ben, bilmediğim sokaklarda bir başıma;
Gönlüm öylesine geniş, öyle ferah,
İlk defa görmüş gibi dünyayı,
Bir şaşkınlık içinde, yeniden doğmuş gibi;
Hatırlamam artık değil mi, dostlar,
Hatırlamam artık garipliğimi?

kedi'den günün postu

2009-10-20T11:08:00.000+03:00

yaşamak

2009-10-20T10:59:00.000+03:00

Yaşamak bu kadar zor olmamalı.
Bir insandan bu kadar çok şey beklenmemeli. Nedir ki dünyaya gelişimizin nedeni? Nasıl yaşayacağımızın kararını kimler vermekte? Bu kadar fazla istek neden? Yaşayabileceğim kadar, uyuyabileceğim kadar “yer”, dostlarımla içebileceğim kadar “rakı”, içebileceğim-rakıma katabileceğim- kadar “su”, ciğerlerimi doldurabileceğim kadar “hava”, kalbimi ve zihnimi doyuracak-dolduracak kadar “duygu”! Geri kalanlar neden var olsunlar hayatımda, ben istemiyorsam eğer.

Adımın önüne gelen sıfatlara ihtiyacım yok. O’nun bu’su, şu’nun bilmem neyi... ya adım da olmasaydı, o sıfat tamlamalarınızı yapabileceğiniz bir ‘isim’ olmasaydı.
İsteklerimin garip gelmesi neden peki? Doğru olan sizin istekleriniz, yaşadıklarınız mı ki! Bu kadar eminsiniz o hiç sorgulamadığınız, hatta sorgulamaya ihtiyaç bile duymadığınız hayatlarınızdan.

Soruyorum. Cevaplarım ise saçmalık. Bunu sizlere de gösteremiyorum.

Bana bunları yazdırmanız bile saçmalık. Bunun içine beni sürüklemeniz, benim de buna izin vermem kocaman bir saçmalık.

Sorunlarınızı kendiniz yarattınız, bu sorunlardan kurtulmak için ise daha büyük yalanlar.

Tercihleriniz, sevdiğiniz şeyler hep bu yalan çuvalınızdan gözünüz kapalı seçip çıkardığınız şeylerle belirliyorsunuz. Farkında mısınız? HAYIR!

Seviyorsunuz ama o yalan çuvalından birşey çıkıp geliyor ve sevginizden, sevdiklerinizden vazgeçiyorsunuz.
Parçalamaya hayransınız hepiniz. Sevgilerinizi, yaşamlarınızı, duvarlarınızı, toprağınızı... sınırsızlık sizi ürkütüyor her zaman.
Siyahın yanına beyazı koymaya eliniz varmıyor hiç, hemen araya bir çizgi çekiveriyorsunuz. Kalın, kan kırmızı çizgiler. Ben ise çizgileri sadece gözlerimin gördüğünü, zihnimin yarattıklarını ortaya koyabilmek için kullanmayı tercih ediyorum. Rengarenk çizgiler... Kan kırmızı gerekirse kendi kanımla çiziyorum!

Öldürmeye bağımlısınız. Birilerinin orada ölmesini görmemek ama bilmek bile “ruhunuzu” ferahlatıyor. Ruhunuz!!! Var mı gerçekten?

Sadece 5 duy(g)unuz var sizin. Gözünüzün gördüğü kadarını algılıyorsunuz. İşitebildiğiniz kadarını duyuyor, bazen onları bile duymuyorsunuz-yanılıyorum 5 duy(g)unuz bile yok aslında tam anlamıyla-dokunabildiğiniz kadar hissediyor ve acı çekiyorsunuz. Acı sizin için sadece fiziksel bir anlam taşıyor, kıymetli bedenlerinize zarar veren. Boktan dünyanızın leş kokularını bile bilmiyorsunuz. Üzerini, yine yarattığınız o güzel şişeli parfümlerle örtüyorsunuz. Aç kalmamak için o kadar çok çabalıyor ve yiyorsunuz ki, “tad” kelimesinin anlamı bile bambaşka yerlerde zihninizde.

Havayı o kadar kirletiyorsunuz ki bir gün kafanızı kaldırıp baktığınız da göğü göremediğiniz zaman dünyaya lanet okuyorsunuz. Oysa dünyanın size okuduğu laneti o zihinleriniz algılayamıyor bile! Az da olsa bunun yanından geçtiğinizde ise utanıyorsunuz. “Utanmış gibi” yapıyorsunuz!
Kahkahalarınız bile sağır edici benim için. Ben size bakıp tebessüm ediyorum sadece nefretle.

Her sabah tertemiz uyanıp, günün bitiminde üstüm başım çamurlu halde yastığımı kafama koyduğum her gün lanet ediyorum. Sizinle aynı dünyada yaşamaya lanet ediyorum uyandığım hergün... lanet ettiğim bir tek şey için bile çabalıyorum olan gücümle. SİZİN gibi olmamak için.

C.